Interview

In gesprek met Ton en Henny Rosier

Ik word gastvrij ontvangen door Ton op hun adres aan de Groenewaal. Sinds 2004 wonen Henny en Ton in één van de appartementen in dit mooie wijkje. Al voordat ik met de interviewvragen start, vertelt Ton me uitgebreid over allerlei zaken waar hij zich, als ‘pré pensioener’, mee bezig houdt. Het is een grote lijst van zaken, die zijn dagen nog altijd meer dan voldoende weten te vullen. Hij combineert hierin zijn commerciële achtergrond met zijn maatschappelijke betrokkenheid. Ton komt over als een uiterst gedreven persoonlijkheid, die erg geniet van de zaken waar hij mee bezig is.

Als ik overga tot het lijstje met vragen, blijkt dat zijn vrouw Henny, door omstandigheden niet bij het gesprek kan zijn. Om die reden gaat het gesprek met Ton alleen verder.
Ton is geboren in Ridderkerk. Na hun trouwen, in 1971, zijn Henny en Ton in Barendrecht gaan wonen. Dat betekent dat ze dit jaar hun 40-jarig huwelijk hebben mogen vieren.
Barendrecht werd in 1989 ingeruild voor de gemeente Hendrik Ido Ambacht, waar het gezin jarenlang aan de Antoniuslaan heeft gewoond.
De verhuizing naar ‘Ambacht’ had te maken met de baan van Ton bij het bedrijf Still Intern Transport, dat in deze gemeente is gevestigd. Sinds 1986 is dit zijn werkgever, al is dit een verkeerde benaming volgens hem. Nog altijd wordt hij door diezelfde baas gevraagd om bepaalde ‘klussen’ uit te voeren. Vol lof vertelt hij over het bedrijf als voorbeeldwerkgever, waarbij met name het sociale gezicht van het bedrijf wordt genoemd.

Ton en Henny hebben 2 dochters. Aleida die ook in Ambacht woont en Liesbeth, die in de mooiste badplaats van Nederland woont, namelijk in Domburg. Erg blij zijn de grootouders natuurlijk ook met de 4 kleinkinderen.

Als ik vraag naar de hobby’s van Ton blijft het even stil. “Ik ga en paar keer per week joggen, liefst ’s morgen vroeg als het nog heel stil is. Maar nee, hobby’s heb ik eigenlijk niet echt. Eigenlijk is mijn werk mijn hobby. Verder ben ik altijd actief geweest op het gebied van vrijwilligerswerk. Veel op kerkelijk gebied, maar ook vanuit mijn werk was ik betrokken bij allerlei ontwikkelingen. Eigenlijk bleef er weinig tijd over voor hobby’s.”
Die actieve instelling op kerkelijk gebied blijkt ook uit het feit dat Ton ouderling is in de Ark. “Sinds 2010 zijn we betrokken bij de Ark en al vlot werd ik gevraagd om ouderling te worden. Komend vanuit de gereformeerde kerk is die overstap ons prima bevallen. Oorspronkelijk ben ik wel van hervormde huize. Door de verkering met Henny gaf schoonpa me te kennen dat een overstap naar de gereformeerde kerk absoluut noodzakelijk was, wilde het ooit wat worden. Immers, aldus schoonvader: Twee geloven op 1 kussen, daar slaapt de duivel tussen.”

Vragend naar wat hen bevalt in de Ark en wat nog voor verbetering vatbaar is, worden er heel wat zaken genoemd. Om met het goede te beginnen: de sfeer in de gemeente, de samenstelling van jong tot oud met gelukkig ook veel jeugd, het gebouw, de predikant, de samenwerking binnen de gemeente, het feit dat de gemeente groeit, maar n.a.v. dat laatste komen ook meteen de valkuilen om de hoek kijken.
Het is nodig te blijven omzien naar elkaar, de groei van de Volgerlanden, de instroom vanuit Zwijndrecht en vanuit Ambacht zelf, de ouderenzorg en misschien de minst belangrijke, de interne logistiek of in eenvoudiger bewoordingen het is lastig in de krappe garderobe even je jas te pakken na afloop van de dienst.

Vragend of hij nog iets wil toevoegen geeft Ton aan: “Ik voel me een zeer gelukkig mens. Ik zie het als onze taak om te zien naar de minst bedeelden. Daar wil ik mezelf ook voor inzetten. Integratie, luisteren naar elkaar en respect voor elkaar zijn zeer belangrijke waarden in het leven.”
Hierbij wil ik Ton bedanken voor de gastvrijheid en de openhartigheid tijdens het gesprek.