Interview met Jaap en Caroline Scheurwater

Jaap en Caroline Scheurwater

Jaap en Caroline wonen al vele jaren in Hendrik Ido Ambacht en zijn bekende mensen in De Ark. Dit komt o.a. door het vrijwilligerswerk dat ze doen, maar ook door het werk van Caroline als directeur van de Meander.

Jaap doet als eerste zijn verhaal. Hij is geboren in Alblasserdam als middelste van 3 jongens. Het gezin is naar Zwijndrecht verhuisd en toen Jaap 7 jaar oud was, naar Ambacht. Die overstap is Jaap toentertijd slecht bekomen. Hij is toen gaan stotteren. Hij is naar de Margrietschool gegaan, het gebouw waar, voordat het werd afgebroken, ‘de fietsen van Ambacht’ in heeft gezeten. Na de Mavo is Jaap gaan werken, want leren was niet zijn ‘hobby’, maar het is ook niet de manier waarop hij het beste leert. Leren in de praktijk ligt hem nu eenmaal beter.

Zoals elke jongen in die tijd heeft Jaap ook in dienst gezeten, maar hij werd vroegtijdig ‘ontslagen’ uit dienst, vanwege stotteren. In de meubelindustrie vond hij een baan, die hij 22 jaar met veel plezier heeft uitgeoefend. Van productiemedewerker, naar de in- en verkoop en in Goirle heeft hij er ook nog als bedrijfsleider gewerkt. In 2004 volgde een plotseling ontslag en dat was een nare periode omdat toen ook zijn beide ouders vrij kort na elkaar zijn overleden. Het begeleiden van mensen, met afstand tot de arbeidsmarkt werd de volgende uitdaging. Dat was
mooi werk, want Jaap werkt graag met mensen. Maar ook daar kwam een eind aan en momenteel
gaat hij elke dag naar AW-accu in Barendrecht.

Caroline is geboren in Groningen en via Sittard kwam het gezin in Ambacht terecht. Toen was het over met verhuizen van plaats naar plaats, maar niet van woning naar woning binnen de gemeente. Al vroeg wist Caroline dat ze kleuterjuf wilde worden. Na haar opleiding is ze in Rotterdam gaan werken. In die jaren maakte ze kennis met de enorme sociale problematiek in de grote stad. Alle vormen van ellende passeerden de revue.
Na 15 jaar in Rotterdam, is ze in de periode die wel de ‘witte vlucht’ werd genoemd op de 2-Stroom gaan werken en nu is ze directeur op kindcentrum De Meander. Een PIT organisatie waar opvang en onderwijs hand in hand gaan. Leuk is ook, dat Caroline zelf ooit op de voorloper van De Meander één van de eerste leerlingen was. De school heette toen nog de Prins Willem Alexanderschool.

Als ik naar hobby’s vraag noemt Jaap het jeugdwerk. Daar is hij eigenlijk zijn hele leven al bij betrokken. In het verleden heeft hij ook gevoetbald en een balletjes slaan op de golfbaan wordt ook genoemd. Caroline noemt haar werk, de kinderen en nu specifiek de kleinkinderen. Maar ook de gezelligheid met anderen en heerlijk genieten van het zonnetje staan hoog op de lijst van vrijetijdsbestedingen.

Jaap en Caroline hebben 2 kinderen, Inge en Paul en drie kleinkinderen. Inge werkt in de communicatie en media en Paul bij de gemeente Rotterdam als coördinator op de corona afdeling.

In de 50 a 60 jaar dat ze Ambacht wonen, hebben ze hier op kerkelijk gebied het één en ander meegemaakt. Gestart in het wijkcentrum, toen naar de Open Hof en via de Dorpskerk, naar De Ark. Jaap is tevens actief betrokken geweest bij de werving van fondsen voor de bouw van De Ark.

Van origine was Caroline Gereformeerd en Jaap was Nederlands Hervormd. Daar werd in de tijd dat ze gingen trouwen, nog niet door iedereen even gemakkelijk over gedacht. Dat dit ook in hun familie speelde blijkt wel uit het feit dat de huwelijksvoltrekking in de kerk door een dominee van beide kerkgenootschappen werd uitgevoerd. In die jaren kwam het ‘Samen op weg gevoel’ al meer van de grond. Die verbondenheid voelde voor hen ook goed.

In de loop der jaren hebben Jaap en Caroline diverse taken in de kerk op zich genomen. Naast jeugdouderling is Jaap zich altijd met de jeugd blijven ‘bemoeien’. Caroline is momenteel diaken. Zoals eerder genoemd waren de bemoeienis met de nieuwbouw en het organiseren van activiteiten (bbq) onderdelen waar ze een steentje aan bijgedragen hebben. Mede hierdoor hebben ze veel vriendschappen opgebouwd binnen Ambacht en binnen De Ark.

Op de vraag hoe ze De Ark ervaren blijkt dat ze zeker tevreden zijn. Ze hopen dat de digitale mogelijkheden die tijdens corona zijn ontstaan behouden blijven. De rol van muziek tijdens de diensten vinden ze te gering en er mag ook meer aandacht komen voor een mix met andere muziekgenres. Als voorbeeld wordt Stef Bos genoemd.

Wat duidelijk is en dat spreken ze letterlijk uit, het geloof is een leidraad in hun leven. Het geeft zin aan het leven. Hoe mooi is het om daar zelf een bijdrage aan te kunt leveren, ook in het werk. Jaap en Caroline zijn er dankbaar voor dat dit hen gegeven is.

Interview met Pieter de Munck

Op de valreep van 2020 heb ik een ‘digitale’ ontmoeting met Pieter de Munck. Door de Corona-maatregelen is een fysieke ontmoeting helaas niet mogelijk; gelukkig biedt de techniek uitkomst. Binnen de Ark is Pieter een bekend gezicht; hij is namelijk al jarenlang betrokken bij de kindernevendienst.

Sinds de Corona-crisis geeft hij of Agnes v/d Enden tijdens de zondagse eredienst invulling aan het onderdeel voor de kinderen. Presenteren voor de KerkTV gaat hem goed af; de reacties zijn eensgezind positief. Daar gaat echter wel de nodige voorbereiding aan vooraf. Het programma ‘Kind op zondag’ geeft richtlijnen voor de invulling van de kinderkerk maar daarmee is het nog niet klaar. Een inhoudelijk goed verhaal met eigen invulling, inclusief een passend lied en een opdracht of een kleurplaat op de website vergt de nodige creativiteit van de leiding. Alle bewondering hiervoor!

Pieter is 31 jaar en een geboren Ambachter. Na zijn VWO-opleiding aan het DevelsteinCollege heeft hij in Breda een HBO-opleiding voor Fysiotherapie gevolgd. Bij de polikliniek van het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht en Zwijndrecht brengt hij zijn vak in de praktijk. Hij helpt patiënten bij het revalideren na operaties en langdurige ziektes. Sinds kort worden binnen zijn afdeling ook ex-corona patiënten begeleid tijdens dit proces.

Als passie heeft Pieter: Schaatsen! Wekelijks draait hij in Breda op hoge snelheid minstens een uur lang z’n rondjes op de 400 meter lange kunstijsbaan. En dat al jaren lang! Bij IJssportvereniging Alblasserwaard houdt hij als vrijwilliger de prestaties van de clubleden bij. Zelf behaalde hij vorig jaar bij het Nederlands kampioenschap in zijn klasse en leeftijdscategorie een eervolle 6e plaats. Wie weet wat de toekomst op dit gebied nog brengt. Dit winterseizoen worden vanwege alle beperkingen helaas geen toernooien en kampioenschappen gehouden; gelukkig is trainen tot nu toe wel mogelijk.

Pieter is van huis uit lid van de Ark. Een concrete keuze voor de Ark heeft hij dan ook niet hoeven maken. De vrijheid om jezelf te zijn met daarnaast een inhoudelijke en positieve boodschap, dat is het onderscheidend vermogen van de Ark waar Pieter zich bij thuis voelt.
Als begeleider van de Pinksterkampen is hij betrokken bij het jeugdwerk binnen de andere wijkgemeenten in Hendrik Ido Ambacht. Zijn deelname als lid van de Ark wordt daar erg gewaardeerd.

Binnenkort ontvang Pieter de sleutels van zijn nieuwe woning in Zwijndrecht. De komende tijd zal in het teken staan van klussen, inrichten en verhuizen. Ondanks de wisseling van woonplaats blijft Pieter vooralsnog wel lid bij De Ark in Hendrik Ido Ambacht. Gelukkig maar want zowel de kinderen als de ouderen luisteren graag naar zijn verhalen!

Interview met Karin Schook en Ben Veldman

Op een zonnige zomermiddag word ik warm door Ben en Karin ontvangen in hun prachtige achtertuin, waar we in de schaduw genieten van de rust en het gesprek.

Ben is In Scheveningen geboren, maar al jong naar Alblasserdam verhuisd waar hij opgroeide. Hij werkt al 30 jaar bij de politie, eerst in Dordrecht, waar hij Karin leerde kennen, en nu in Rotterdam. Hij woont sinds 1989 in Hendrik-Ido-Ambacht.

Karin komt uit de Hoekse Waard, is geboren in Mookhoek. Op haar 18e verhuisde zij naar de zusterflat van het (toenmalig) Refaja ziekenhuis in Dordrecht om de opleiding verpleegkunde te gaan volgen. Daarmee kwam ze, na verschillende banen gehad te hebben, bij de Dordtse Ambulancedienst te werken. Er zijn 2 dochters: Vivian die nu in Zwijndrecht woont en Denise die nog thuis woont. Na haar scheiding leerde ze Ben kennen, die na een stukgelopen relatie ook weer alleen was. Het klikte gelijk en na een paar jaar kwam zij met haar dochters ook in ons dorp wonen, waar Ben en zij in 2011 trouwden.

Als ik naar Karins hobby vraag, laat ze haar arm rondgaan en zegt: “De tuin, daar ligt mijn passie!” Verder houdt ze van creatief haken en leest graag. Ben is als vrijwillige brandweerman betrokken bij de Ambachtse brandweer, een warme hobby, dat wel, maar er heerst zo’n goede teamgeest dat hij met plezier dat pak aandoet. Deze hobby kwam de Ark ook goed uit, want door het contact kan momenteel in de zaal van de brandweerkazerne naast de Ark, de jeugddienst gehouden worden. En ook als de kerstboom weer op het pleintje komt, zorgt de brandweer voor stroom. Ook samen hebben ze nog hobby’s: skiën en hun boot, “Helemaal vergeten te zeggen: onze drijvende caravan!”, grapt Ben. Hier gaan ze graag de weekenden heen als er geen diensten gedraaid moeten worden op hun werk of in de kerk, want naast transmuraal verpleegkundige is zij ook diaken. En elke vakantie wordt, als dat enigszins kan, op de boot doorgebracht.

Vanaf het begin van hun leven samen in Ambacht zijn ze bij de Ark betrokken geweest, ze hebben hem zelfs zien bouwen. Het belangrijkste gedachtegoed in de Ark vinden zij de vrijheid om te zijn wie je bent en om een samenhangend geheel te vormen, elkaar te steunen en contact te onderhouden waar dat nodig is. Ze vinden het wel belangrijk dat iedereen zelf ook investeert in de gemeenschap. Karin heeft in de loop der jaren de kinderkerk georganiseerd, is lector geweest en nu dus diaken. Zij vindt het heel belangrijk dat iedereen zijn schouders onder het kerk-zijn zet, dat we de ‘last’ met elkaar delen. Zij zou het fijn vinden als er meer mensen bereid gevonden werden om een taak op zich te nemen.

Door de relatie met Karin is Ben ook betrokken geraakt bij de Ark en hoewel hij het van huis uit niet meegekregen had, voelt hij zich er prettig bij. Samen gaan ze maandelijks naar ‘Bijbelkring C’, waar nagedacht wordt over een Bijbelgedeelte en waarbij verschillende mensen hun mening geven over wat zij denken dat erin staat. Vaak is het dat gedeelte waar dominee Piet van Veldhuizen de zondag over gaat preken. Ze hopen hem wat input te geven en zijn altijd weer blij verrast wat hij ervan maakt. Zij ervaren deze avonden met de groep als een verrijking van hun leven.

Inmiddels is de zon op het terras verschenen en wordt het tijd om af te sluiten. Na hen bedankt te hebben voor het fijne, openhartige gesprek, loop ik in de warme zon terug naar huis.

In gesprek met Kees en Trudie van Rosmalen

Kees en Trudie van Rosmalen

Kees en Trudie zijn geen geboren Ambachters, maar ze wonen er al jaren zeer naar hun zin.  Kees is in 1958 geboren in Rhoon en daar ook opgegroeid, geboren en getogen zoals dat heet. Hij heeft de lagere school doorlopen (die heette toen nog zo!) waarna de LTS en de MTS volgden. Kees is dus iemand met een technische achtergrond. Hij heeft die technische vaardigheden 25 jaar lang kunnen inzetten in zijn werk als elektromonteur. Momenteel werkt hij bij het bouwbedrijf Adriaan van Erk in Bergambacht en ook daar heeft hij een technische baan als monteur.

Trudie is geboren in Rotterdam in het ziekenhuis, maar is na 10 dagen ‘verhuisd’ naar Ridderkerk. Daar is ze opgegroeid en is er blijven wonen tot 2004. Maar daarover straks meer. Trudie heeft een baan in de zorg als doktersassistente. Haar werkzame tijd brengt ze door in het Ikazia ziekenhuis in Rotterdam.

Kees en Trudie hebben elkaar op wat latere leeftijd ontmoet. Trudie had toen al 2 kinderen. Ze vond het heel belangrijk dat, naast de klik die zij meteen met Kees had, die klik ook tussen de kinderen en Kees zou plaatsvinden. Dat is gelukkig helemaal goed gekomen en dit leverde een mooie basis op om met z’n vieren als gezin samen verder te gaan.

Dat samen verder gaan vond noch in Rhoon, noch in Riderkerk plaats. De één wilde niet naar Rhoon, de ander niet naar Ridderkerk. Dan zit er niets anders op dan te zoeken naar een compromis. En gelukkig was Ambacht voor allebei een acceptabele oplossing. Tot op heden wonen ze nog altijd met veel plezier in de woning, die ze in 2004 betrokken. Inmiddels niet meer met z’n vieren, want de beide kinderen, een dochter en een zoon hebben het ouderlijk huis verlaten. Natasja, de oudste van de twee, is werkzaam in het onderwijs als leerkracht op een kindcentrum in Zwijndrecht en Dyon werkt als vorkheftruckchauffeur in Gorkum.
Inmiddels zijn er ook 2 kleindochters, Sophie en Sarah, waar ze vol trots over praten. De beide meisjes komen ook vaak logeren bij opa en oma. Voor de dames is speciaal een stapelbed gekocht, maar het liefst liggen ze samen in het bovenbed te slapen. Ja wat je thuis niet hebt….

Op zaterdag staat Kees achter de bar bij ASWH. Daar vindt hij z’n ontspanning en Trudie zit er regelmatig met de dames te praten in de kantine. Kees geeft aan dat hij niet alle namen van de ‘cliëntèle’ kan onthouden, maar wel weet wat ze willen drinken, al voordat ze de bestelling doen. Dat is hèt kenmerk van een goede barkeeper en ook voetballiefhebbers hebben zo hun vaste gewoontes blijkbaar.
Voor Kees en Trudie was het een toch wel aparte, positieve gewaarwording, dat zij op zondag in de Ark veel mensen tegenkwamen, die zij op zaterdag bij ASWH ontmoetten.
Verder houden Kees en Trudie van theater, musicals, uit eten en een weekendje weg. Daarnaast zingt Trudie ook zelf in een koor. Dus zowel sport als cultuur zijn onderdeel van hun leven.

Toen ze pas in Ambacht woonden kerkten ze nog in de Goede Herderkerk in Ridderkerk. Op enig moment was er een gemeenteavond in de Ark, waarin de profielschets voor een nieuwe dominee op de agenda stond. Trudie is naar die avond gegaan en vanaf die tijd ook gebleven. Dat was de start in De Ark, die dus eigenlijk min of meer samenviel met de start van Piet van Veldhuizen.

Wat hen aantrekt is het laagdrempelige, de warmte van de mensen, waarbij ook naar elkaar wordt omgekeken. Dat hebben ze zelf ervaren toen Trudie met een geblesseerde schouder  zat. Een groep dames uit de gemeente is toen gekomen om schoon te maken, te strijken, samen boodschappen te doen, of gewoon ff bakkie koffie te doen. Daar was ze erg dankbaar voor.
Wat hen allebei ook aantrekt is, dat het niet streng is (niet dogmatisch) en dit geeft ruimte voor een stukje persoonlijke invulling van het geloof.

Er is ook kritiek. Kees, die katholiek is opgevoed mist wel de kerstsfeer met een kerstnachtdienst en een kerstdienst op de 1e kerstdag. En dan een dienst echt in de kerstsfeer en de nachtdienst in het eigen kerkgebouw. Dat wordt wel als gemis ervaren. Maar verder zijn ze erg tevreden over de gemeente.

De Ark een koud gebouw van buiten, maar zo warm binnen!!

In gesprek met familie Peusken-Bol

Familie Peuskens-BolEgbert Jan en Heidi Peusken-Bol zijn met hun kinderen Rutger en Julianne zeker geen onbekende gezichten in de Ark. Egbert Jan bespeelt met gevoel de dwarsfluit in de muziekgroep, die regelmatig tijdens diensten een muzikale bijdrage levert. Heidi was jaren eerder al ouderling en kinderkerkmedewerker. Julianne draait regelmatig mee met de kindercrèche.
Heidi Bol is een geboren en getogen Ambachtse. Vanwege de betrokkenheid van haar ouders met de ontstaansgeschiedenis van onze Ark-gemeente heeft ze de ontwikkeling naar het huidige kerkgebouw meebeleefd. Daarover later meer.

Ruim twintig jaar geleden was er nog sprake van diensten gehouden in de Dorpskerk. Mooie herinneringen hebben Egbert Jan en Heidi aan hun trouwdienst, destijds door ds. Van Manen geleid.
Ze leerden elkaar kennen in Scheveningen. Egbert Jan heeft zijn roots in Deventer liggen en is in Haren (Gr) opgegroeid. Hij heeft de opleiding Elektrotechniek (specialisatie: modelvorming en regeltechniek) afgerond aan de Universiteit Twente.
Hij heeft zijn Heidi gevolgd in haar voorkeur voor wonen in Hendrik-Ido-Ambacht, waar ze een woning aan de Breedeweer betrokken en nog altijd woonachtig zijn.
Julianne (20) en Rutger (18) werden hier geboren en zijn opgegroeid met grootouders Bol dicht in de buurt. Dat was fijn want zij hebben jarenlang ook willen oppassen op de dagen dat Heidi en Egbert Jan gelijktijdig aan het werk waren.

Heidi is al zo’n 30 jaar werkzaam als fysiotherapeute –grotendeels voor de Lelie Zorggroep/locatie Pniël aan de Oudedijk in Rotterdam. Haar fysiotherapeutisch werkterrein beslaat: revalidatie, zorg rond chronische beademingspatiënten en palliatieve zorg.
Ze vertelt dat ze veel voldoening en bezieling uit haar werk weet te halen. Er komen veel facetten van het menselijk bestaan in voorbij. Gezondheidsproblemen, zowel acute als chronische fysieke problemen, zorgen ervoor dat patiënten in hun dagelijkse zelfstandigheid worden getroffen. Revalidanten letterlijk en figuurlijk weer op de been helpen is zeer dankbaar werk. Maar ook het begeleiden van palliatieve patiënten zodat ze meer comfort beleven in de laatste fase van hun leven, geeft veel voldoening. Het met compassie kunnen leveren van deze zorg- en persoonsgerichte aandacht als fysiotherapeute én christen maakt haar werkzaam bestaan bijzonder en passend.

Egbert Jan werkt nu als functioneel beheerder van software bij de Vrije Universiteit (VU) in Amsterdam (zie deze rol als partner van de gebruikers en ‘makelaar’ tussen wat de VU wil en de IT kan). Zijn werk vereist klantencontact en inleveringvermogen om gerichte toepassing te waarborgen in software, documentatie en kennisoverdracht aan gebruikers. Daarvoor moet hij wel vrijwel dagelijks per trein naar Amsterdam-Zuid forenzen maar daarover maakt hij zich maar niet sappel. Muziek is zijn grote hobby en hij vertelt ook met plezier onlangs weer de draad te hebben opgepakt als fluitist bij het Ridderkerks Symfonieorkest.

Julianne zit inmiddels in het 3e jaar rechten aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Ze hoopt er een master in strafrecht te kunnen gaan afronden. Haar studie slokt veel tijd op, ze speelt graag korfbal en daarnaast brengt ze graag tijd door met haar vriend en haar vriendengroep.

Rutger hoopt eveneens op de Erasmus Universiteit terecht te komen, heeft last-but-not-least gekozen voor een studie psychologie en nu maar hopen dat hij toegelaten wordt i.v.m. de vele aanmeldingen. Maar eerst dit jaar het VWO-6 op het Develstein College afronden. Hij zegt zich goed raad te weten met een controller in zijn handen (lees “gamen”) en is verder sportief als basketballer.

In gesprek met Karin Snijders

Karin Snijders

Op een koude herfstavond ben ik op bezoek bij Karin Snijders, een van de lectoren bij De Ark. Samen met haar man Bart en dochter Lu-Lieke woont zij in het hartje van de wijk Kruiswiel van Hendrik Ido Ambacht.

Karin is een geboren en getogen Ambachtse. De lagere school tijd bracht zij door op de Margrietschool nabij winkelcentrum De Schoof. Daarna volgde het middelbaar onderwijs op het Develstein college in Zwijndrecht en aansluitend studeerde zij commerciële economie aan de HES te Rotterdam.

Met een hoop kennis op zak begon zij als 21-jarige aan haar eerste baan bij de KPN als management trainee. Dit was echter geen succes; haar eigen verwachtingen sloten niet aan bij dat van de telecom gigant. Bij Grote Beer Software in Delft -later Exact Software- was dat wel het geval; daar heeft Karin meerdere jaren gewerkt in de buitendienst. Bij Debitel ging zij verder als Salesmanager voor de zakelijke markt. In 2003 besloot zij niet mee te gaan met de reorganisatie van dit bedrijf. Na jarenlang in de zakenwereld gewerkt te hebben nam zij voor 2 jaar een ‘sabbatical’ om het leven eens van een andere kant te bekijken. Toch volgde daarna weer een periode van intensieve deelname aan de arbeidsmarkt, nu als operationeel manager/directeur bij een automatiseringsbedrijf in haar woonplaats. Maar uiteindelijk was de maat vol; sinds 4 jaar werkt Karin vanuit huis als voedings- en gedragscoach. Nu helpt zij dames om af te vallen zonder dieet. Door hen op een andere manier te leren kijken naar zichzelf en hun leven. Ze leert haar cliënten om regie te pakken op hun leven en hun eetgedrag, waardoor ze andere keuzes gaan maken. Keuzes die beter bij hen passen en waardoor ze beter in hun vel komen te zitten. Zo krijgt eten uiteindelijk een hele andere rol in hun leven. ‘Ik ben geen diëtist, eerder een psycholoog!’ grapt zij zelf. Karin doet nu wat zij graag wil; door middel van 1-op-1 coaching en workshops heeft zij het gevoel echt iets voor een ander te kunnen betekenen. Haar zakelijke achtergrond helpt erbij om het werk doeltreffend aan te pakken waardoor er ook tijd is voor hobby/sport, namelijk tennis!

Karin heeft zich met haar gezin in september 2018 aangesloten bij De Ark. Daarvoor waren zij lid van De Open Hof. Haar ouders, zus en zwager zijn daar nog steeds lid. Aan de overstap is een jarenlang proces vooraf gegaan maar spijt hebben ze er niet van. Karin en Bart voelen zich in de Ark meer thuis dan ooit en dochter Ju-Lieke heeft goede vriendschap met haar leeftijdgenootjes.

Bij een kennismakingsbijeenkomst voor nieuwe leden heeft Karin zich meteen opgegeven als lector. Dat gaat haar makkelijk af: ‘Ik zou het elke week wel kunnen doen.’ Bart werd lid van het beamerteam, bij de Open Hof was hij ook actief in die techniek.

Karin is vaak te vinden bij Bijbelkring A waarin de dienst voor de komende zondag voorbereid wordt. Dit wordt als een prettige en leerzame ontmoeting ervaren, en daarnaast geeft het iets extra’s om mee te kunnen bepalen bij de invulling van de dienst. Zo is Gezang 1006, het gezongen ‘Onze Vader’, vaak afkomstig van Karin.

Tenslotte; ‘In de Ark krijg ik een boodschap mee voor “nu”, iets wat vandaag praktisch toepasbaar is, waar ik wat mee kan.’ – aldus Karin.

Met een warm gevoel fiets ik door de kou weer terug naar huis na een fijne kennismaking.

In gesprek met Gabriëlle Mons

In één van de gaarden achter onze Ark wonen Gabriëlle, Peter en hun 3 dochters Aylana, Myla en Zoey Mons. Het zijn geen geboren Ambachters, maar ze wonen, aldus Gabriëlle, hier wel met veel plezier.

Zelf is ze in Vlaardingen geboren en heeft nog een zus en een broer (die wij kennen als onze diaken Michel de Groot). Het gezin verhuisde eerst naar Rotterdam en toen haar moeder naar Hendrik-Ido-Ambacht verhuisde heeft ze hier even gewoond. Dat beviel zo goed dat ze, na een periode in Ridderkerk gewoond te hebben, 6 jaar geleden in Ambacht kwamen wonen. Ook Peter, die geboren is in Poortugaal en als webdesigner in Zwijndrecht werkt, bevalt het goed in Ambacht.

Als kind wilde Gabriëlle altijd al mensen helpen. Dat werd, met het ouder worden, graag met mensen meedenken, naar hen luisteren en betrokken zijn bij de processen die zich in hun levens voltrekken. Hier wordt ze blij van en daarom koos ze ervoor om in Rotterdam psychologie te gaan studeren. Na het afronden van deze studie heeft zij zich verder gespecialiseerd tot  klinisch psycholoog en zij werkt inmiddels 13 jaar bij GGZ Delfland in Delft. Ze vindt hierin het verlangen van vroeger bevredigd.

Toen ze hier in haar pubertijd woonde, ging ze vaak met een tante mee naar de Dorpskerk en deed belijdenis bij ds Van Manen. Na een drukke studietijd waarin ze ook de kinderen kreeg, kwam er wat rust toen ze in Ambacht kwamen wonen. Ze maakten kennis met de Ark en na een goed gesprek met onze predikant, voelden ze zich welkom en lieten de kinderen dopen. Van meet af aan voelen zij zich op hun gemak in de Ark. De ruimdenkendheid binnen de gemeente spreekt hun erg aan en de rol van de kinderen in de diensten, zoals bv het gesprek vóór de kinderen naar de kinderkerk gaan en het halen van de jongsten vóór het uitspreken van de zegen, doen heel prettig aan. Momenteel is Gabriëlle diaken en dat is haar op het lijf geschreven met haar belangstelling voor mensen. Maar al heeft ze het heel erg naar haar zin in het beleidsteam, toch gaat ze hiermee stoppen, omdat ze meer tijd en aandacht aan haar dochters wil besteden. Tijd waar ze tijdens haar studie niet aan toe gekomen is. “Misschien kom ik terug als diaken als de kinderen groter zijn!” grapt ze.

Waar ze veel energie uit haalt, zijn de preken van dominee Piet. Boeiend, ze zetten haar aan het denken, zegt ze, en dát doet ze graag! Ze draait ook mee in een groep die regelmatig bij elkaar komt om steun te geven bij een boek dat vertaald wordt of om met elkaar te praten over geloofsbeleving n.a.v. een boek. Ze vertelt dat deze groep een verrijking is voor haar geloof. “Omdat je geloof een ontwikkeling doormaakt, heeft het zoveel meerwaarde voor mij”, vult ze aan.

Als ik haar vraag of ze nog iets aan het gesprek wil toevoegen, zegt ze dat het haar wens is dat we in de Ark blijven werken aan respect en verdraagzaamheid voor het anders-zijn van elkaar om zo een mooie, diverse gemeenschap te mogen blijven.

Na haar bedankt te hebben voor het prettige gesprek, fiets ik, denkend aan deze wens, blij naar huis.

In gesprek met Michel van den Boom

Op verzoek van Michel vindt het interview niet in ‘huize van den Boom’ plaats, maar bij de interviewer thuis. Aldaar wordt gestart met koffie en uitwisseling van wat algemene zaken.
Vervolgens stelt Michel zichzelf als volgt voor. Hij is geboren en getogen in Hendrik Ido Ambacht en wel in 1965 aan de Landmanshof. Een ras-ambachter, zou je dus kunnen zeggen. Na een verhuizing met zijn ouders naar het Volgerland, heeft hij 5 jaar in Zwijndrecht gewoond. Dat was vanaf 1995, toen hij het huis uit ging en op zichzelf ging wonen. Na 5 jaar in de omgeving van Walburg te hebben gewoond, lonkte Ambacht weer om in 2000 terug te keren naar de PC Hooftsingel nummer 12.

Zijn basisschool heeft Michel aan de Prins Willem Alexanderschool doorlopen. Als ik het goed heb begrepen is dit de huidige Meander, een kindcentrum dat onder PIT kinderopvang en onderwijs valt. Vervolgens kwam de school met een Mavo advies, maar kwam Michel na de CITO-toets, op het Atheneum van het Develsteincollege in Zwijndrecht terecht. Het was in die tijd een strenge school met de heer Swank als rector. Michel heeft er in elk geval goede herinneringen aan. Het onderwijs was er heel goed.

Na Develstein volgde hij in Den Haag de bibliotheekopleiding met als specialisatie bibliothecaris-documentalist. Deze studie is tegenwoordig opgegaan in de IDM-studie aan de Haagse Hogeschool.

Hij startte zijn arbeidzame leven via een uitzendbureau bij het CBT, het Centraal Bureau voor de Tuinbouwveilingen in Den Haag. Daarna volgden nog diverse andere bedrijven o.a. Billiton(dochteronderneming van Shell) in Leidschendam, waar hij als archivaris werkte en de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag.
Vanaf de leeftijd van 25 jaar kwam hij definitief in dient bij de rijksoverheid. Dan noemt hij een aantal ministeries waaronder hij heeft gewerkt zoals VROM en het Ministerie van Buitenlandse zaken. Daar werkte hij als parlementair documentalist en dit was tevens zijn eerste vaste baan. Het was ook een leuke tijd met in die periode ministers als Hans van Mierlo, Jaap de Hoop Scheffer en Frans Timmermans onder anderen. Momenteel is Michel werkzaam op het Ministerie van Binnenlandse zaken als archiefmedewerker(informatie-documentalist) en is functioneel geplaatst in Zoetermeer.

Als sport noemt Michel tennis, waar hij na lang te hebben gevoetbald, mee begonnen is. Zijn club was (is) ASWH, waar hij als rechtsachter speelde, maar door knieproblemen kwam er aan het voetballen een eind. Tennis bleek toen een goede vervanger te zijn.

Hij kijkt veel voetbal op televisie en Ajax is zijn favoriete club.
Verder is hij geïnteresseerd in films (thuis en in de bioscoop), hij maakt graag stedentrips, houdt van het bezoeken van musea en heeft daarbij een voorkeur voor schilderijen.

Michel woont alleen. Hij is vanuit de Open Hof overgekomen naar De Ark. Hij besloot, na door iemand te zijn overgehaald om eens poolshoogte te nemen, er toch maar eens een keer een dienst bij te wonen en is er vervolgens nooit meer weggegaan. Het beviel Michel dus goed. Hij noemt ook de naam van de meneer die hem op De Ark heeft gewezen, de heer v.d. Velden.

Op de vraag wat hem zo aanspreekt noemt hij de prettige sfeer, de onderlinge samenhang en de omgang met elkaar van de gemeenteleden, de mix van jong en oud, de preken, die op alle leeftijden zijn afgestemd en de speciale diensten. Michel is duidelijk een tevreden lid. Toch is er ook wel een puntje van kritiek en dat zijn de vele coupletten die worden gezongen. Dat mag best iets minder.

Ik bedank Michel voor zijn openhartigheid tijdens het gezellige gesprek.

In gesprek met Mees Hakkenberg

Mees HakkenbergMees Hakkenberg, 66 jaar oud, geboren te Utrecht, opgegroeid in Zeist, voor het werk gaan wonen in Rotterdam, later verhuisd naar Hendrik Ido Ambacht, zich aangesloten bij De Ark en tenslotte verhuisd naar zijn huidige woning in Ridderkerk: dat is heel in het kort zoals Mees zich voorstelt na de hartelijke ontvangst door Mees en Marijke en twee vriendelijke ‘Golden Doodle’ -honden aan de Oostmolendijk.

Mees is al 39 jaar lid bij De Ark en kan daar heel veel over vertellen. Toen hij zich aansloot bij destijds wijk Centrum werden de diensten gehouden in cultureel centrum ‘De Schoof’; op zaterdagavond werden daar de stoelen klaargezet voor de dienst op zondagochtend. Ook in die tijd werden er overigens al interviews afgenomen; deze verschenen toen -nog voor het digitale tijdperk- in het papieren kerkblad. Daarna volgden de Open Hof, de Dorpskerk en tenslotte ons huidige gebouw De Ark. In de periode 1998-2002 heeft Mees als kerkrentmeester, toen nog ouderling-kerkvoogd van de kerkenraad wijk Centrum bijgedragen in de planvorming rondom de bouw van De Ark; vanwege het beperkte budget een moeizame maar uitdagende klus. Momenteel is hij als ouderling voor de 3e keer lid van de kerkenraad.

Mees heeft een lange carrière in het onderwijs achter de rug. Als dienstweigeraar moest hij een aantal jaren aan de slag als schoolmeester in Rotterdam Crooswijk. Daarna werd hij docent Wiskunde op het voortgezet speciaal onderwijs, directeur VMBO in R’dam Spangen, werkte hij voor het Ministerie van Onderwijs en werd rector/bestuurder van scholengemeenschappen in Zetten en in Schoonhoven. In 2015 is hij gestopt met fulltime werken maar ook daarna bleef hij als ZZP-er actief als adviseur en als interim schoolbestuurder in Terneuzen en R’dam Vreewijk. Voor de inspectie van het Onderwijs is hij al meerdere jaren lid van de jury Excellente Scholen.

Wie denkt dat er naast deze drukke werkzaamheden geen tijd meer overblijft voor hobby’s of sport heeft het mis. Naast hardlopen en fietsen speelt Mees volleybal, tennis en sinds enige tijd ook golf. In 2016 is hij naar Santiago de Compostella gefietst en in 2018 naar Rome; inspireerde tochten waarin je vooral jezelf leert kennen. Ook begeleidt hij mensen met een verstandelijk beperking tijdens skireizen en bindt de skilatten dan zelf ook graag onder.

“Als je iets van deze mensen kunt leren dan is het hoe ze in het ‘nu’ leven, zonder verleden of toekomst. Terwijl wij vaak bezig zijn met alles wat nog moet, leven deze mensen helemaal in het heden, in het moment.” Het nummer ‘Thankful’ van het popkoor Re-flax uit Hendrik Ido Ambacht waarin Mees iedere donderdagavond zingt, sluit hier mooi op aan; “Er is veel om dankbaar voor te zijn, laten we dat niet vergeten!”.

Mees voelt zich thuis in De Ark; “Er is ruimte voor eigen invulling, vormgeving en beleving, wat niet alleen geaccepteerd maar ook gewaardeerd wordt. Er is geen keurslijf, niets ‘moet’. Zodra daar sprake van is leeft meteen de dienstweigeraar in mij weer op!” grapt Mees. “Wat ook erg belangrijk is dat de boodschap op zondagochtend geen ‘hapklare brok’ is maar dat je aangezet wordt om er over na te denken en er de rest van de week mee aan de slag te gaan.” Op de vraag of hij binnen De Ark nog iets verandert wil zien is Mees duidelijk: “Op het moment niet en als dat het geval is zou ik dat als kerkenraadslid meteen aankaarten!”.

Omdat Mees en Marijke onderaan de dijk wonen moet ik m’n fiets tegen de steile helling opduwen. In de Crezéepolder hoor ik de Kieviten baltsen; het voorjaar zit in de lucht! Dankbaar fiets ik in het donker naar huis…

Interview met Marianne Kik

Toen ik aanbelde bij Marianne Kik die op een gezellig hofje woont, werd ik enthousiast begroet door Labradoodle Puck die in Marianne’s leven een grote rol vervult. Dat merk je ook aan alles want waar Marianne is daar is ook Puck.

Marianne is een zeer actieve bezige bij. Voor HiP (Hulp in Praktijk) werkt ze als  helpdeskmedewerkster en koppelt mensen met een hulpvraag die geen financiële middelen en/of geen netwerk hebben aan een vrijwilliger. Hulpbieders worden geworven uit de kerken van Zwijndrecht en HIA.

In 2015 werd ze gevraagd om de noodhulp voor Syrische vluchtelingen die tijdelijk werden opgevangen in de sporthal aan de Weteringsingel te coördineren. Het was fantastisch wat de inwoners van HIA en de kerken hebben gedaan voor deze mensen. Na acht weken moesten de vluchtelingen  weg naar Tilburg waar ze uiteindelijk  een verblijfsvergunning hebben gekregen en gezinshereniging konden aanvragen. Inmiddels wonen er zo’n 8 gezinnen in HIA die in deze opvang hebben gezeten. Er is een band voor het leven gesmeed daar in die sporthal. Marianne ziet ze nog veel maar gelukkig voelen ze zich steeds meer thuis, spreken de taal. Sommigen hebben een baan gevonden of doen vrijwilligerswerk en de kinderen doen het fantastisch op school. Momenteel besteedt ze veel tijd aan een aantal Eritrese gezinnen die ook in onze gemeente wonen  waarvoor het moeilijk is om in te burgeren omdat de Nederlandse taal zo moeilijk voor ze is en ze vaak weinig scholing hebben gehad in Eritrea. Ze komen vaak uit dorpjes en woonden in lemen hutjes. Het verschil is voor deze mensen misschien wel te groot om zich thuis te kunnen voelen in ons land. Maar, zegt Marianne, het zijn zulke aardige en lieve en hartelijke mensen en je krijgt er zoveel voor terug.

Ook in de Ark is Marianne actief. Ze organiseert samen met de predikanten van vier kerken jaarlijks een programma van vier avonden over een actueel maatschappelijk onderwerp. Deze avonden hebben inmiddels een vast publiek en worden goed bezocht.  Ook is ze coördinator van de contactpersonen uit de Ark. Petje af voor de contactpersonen die er tweemaal per jaar op uit gaan om alle leden van onze kerk een Paas- of Kerstgroet te brengen. Marianne vertelt dat er momenteel een leegloop van contactpersonen is omdat velen dit werk al jarenlang doen en sommigen ook een jaartje ouder worden. De vacante plekken die zodoende ontstaan, baren haar zorgen. Haar droom is dat er in elke straat een contactpersoon woont. Die heeft dan maar een paar adressen te bezoeken en dat is dan ook te behappen en zo ontstaat er ook persoonlijk contact. Dat betekent wel dat er heel veel contactpersonen moeten komen. Ze hoopt dat er in 2019 een campagne op gang komt om dit in werking te gaan zetten.

Marianne werd geboren in Rotterdam. Haar roots liggen in Zeeland. Haar schooltijd bracht ze door in Hendrik Ido Ambacht. Ambacht is dan ook het dorp waar ze zich thuis voelt en waar veel jeugdherinneringen liggen. Ze werkte na haar schooltijd lange tijd bij van Leeuwen Buizen in Zwijndrecht en ging tussendoor nog naar Brazilië waar ze als au-pair werkte bij een Nederlands gezin. Na terugkomst lokte toch het werken in Rotterdam waar ze bij diverse bedrijven heeft gewerkt. In 1985 verliet ze Rotterdam om als hostess/reisleidster te gaan werken in Griekenland. Ze leerde de taal spreken en werkte op de eilanden Samos, Rhodos en Karpathos. Ze vertelde mij dat dit de meest gelukkige periode was van haar leven. Een simpel leven met veel lol, uitgaan, zon en zee en heerlijk weer.  Hier heeft ze intens van genoten tot 1997. Ze ging in Hendrik-Ido-Ambacht wonen en werd na verloop van tijd lid van de Ark. Er moest natuurlijk weer brood op de plank en ze ging werken voor een agency waarvoor ze werd gedetacheerd bij grote bedrijven zoals Shell, Exxon Mobile en het Havenbedrijf Rotterdam. Haar draai vond ze niet echt meer en door diverse oorzaken werd ze (onder luid protest zegt ze zelf) arbeidsongeschikt.

Mijn laatste twee vragen aan Marianne zijn:

Wat betekent geloven voor jou? En wat vind je in de Ark ?

Voor Marianne is geloven een werkwoord. Jezus liet zich door zijn daden en zijn betrokkenheid bij mensen kennen. Dat pad probeert zij ook te bewandelen. Goed zijn voor anderen en je betrokken voelen bij mensen die dit nodig hebben.

In de Ark voel ik me thuis, zegt ze, omdat daar het soort geloof wordt uitgedragen waarin ik mij kan vinden. Niet te veel poespas.  Piet van Veldhuizen is voor haar een bron van inspiratie. Hij laat vaak zien dat je dingen ook anders kan doen of zien in het leven. Ze vindt hem in zijn preken vaak zeer verrassend en dat geeft weer inspiratie.

P.S. Wil je ook contactpersoon worden of vrijwilliger bij HiP? Neem dan even contact met haar op.

Interview met Wim en Anneke Verseveldt

Een paar dagen na de verjaardagen van zowel Wim (85) als Anneke (83) Verseveldt word ik welkom geheten in hun comfortabele woning aan de Achterambachtseweg waar ze alweer zo´n 30 jaar wonen.

Maar eerst terug naar….. Groningen! In die stad ontmoette Wim, destijds in officiersopleiding te Assen, zijn daar studerende Anneke uit Farmsum ( bij Delfzijl) . Eenmaal beiden werkzaam in Rotterdam en separaat `op kamers` woonachtig, trokken ze op een mooie zaterdag per bus naar Hendrik Ido Ambacht waar begin jaren 60 volop gebouwd werd na een periode van schaarste op de woningmarkt. Ze hebben toen het laatste huis aan de Waelneslaan kunnen bemachtigen waar ze prettig gewoond hebben. Naast hun woning begonnen de tuingronden en tot aan de Grote Kerktoren van Dordrecht was er open zicht. Moet je nu eens kijken!

Toen ze trouwden hebben ze samen nog een half jaar “ingewoond” in Rotterdam, tot het huis afgebouwd was. Anneke stond voor de klas en moest, eenmaal gehuwd, haar werk neerleggen. Zo ging dat in die tijd. Ze kregen samen drie kinderen waarvan er twee in de buurt van ‘t ouderlijk nest gebleven zijn. Eén kind woont bij Athene/Griekenland waar ze regelmatig een reisje naar toe maken. Kleinkinderen hebben ter gelegenheid van hun verjaardag een leuke collage foto’s samengesteld die staat te pronken in de zithoek.

Reizen deed Wim in zijn werkzaam leven overigens ook heel veel. Door zijn intensieve bestuurlijke functie voor de op 1 na grootste fabriek van Gouda kwam hij over de hele wereld, tot in Australië en India toe. Daarnaast en daarna is hij in Hendrik- Ido-Ambacht ook als bestuurslid betrokken geweest in bij o.a. de oprichting van de Blije Borgh en het theater de Schoof en later voor het Gecoördineerd Ouderenwerk en het 4/5 mei Comité.

Anneke heeft zich, naast opvoeding en huishouding, gericht op sociaal werk in onze gemeente. Ze heeft o.a. destijds georganiseerd dat de nieuw-ingekomenen van onze kerkelijke gemeente verwelkomd werden. Voorts is zij, nagenoeg vanaf de oprichting van het Historisch Genootschap, bestuurslid hiervan geweest – tot op de huidige dag. Ook is zij al tientallen jaren bestuurslid van de HVD. In het gemeentehuis staat Anneke’s naam op de lijst van ereburgers van Hendrik Ido Ambacht.

Samen hebben Wim en Anneke de oprichting van de Ark meegemaakt. Zij waren destijds groot voorstander van de opsplitsing van de Hervormde gemeente naar de 3 Wijkgemeenten en hebben in de loop der jaren diverse functies in de kerkenraad vervuld. Wim heeft zijn herinneringen aan het ontstaan van wijkgemeente De Ark op schrift gesteld voor het boekje dat werd samengesteld t.b.v. de lustrumviering van de Ark. Intussen kunnen ze terugkijken op alweer 23 jaren genoten pensioen. Staan bekend als trouwe kerkgangers en actief betrokken vrijwilligers van de Ark. Het zijn mensen die het positieve van vooruitgang voorop willen stellen.

Wim en Anneke vertellen mij dat hen veel geluk in het leven is toegevallen en dat het juist daarom ook weleens moeilijk is om te midden van velen die het minder goed treffen te staan. Want, zo zegt Wim, “het lijkt er dan wel op dat je nooit goed kunt invoelen hoe moeilijk en zwaar het leven kan zijn. Gelukkig ben je dan als je iets voor een ander kunt betekenen, want het is fijner om te geven dan te ontvangen”.

Met iets om over na te denken (en een “ontvangen” zak Gieser Wildemannen uit hun tuin) fiets ik weer huiswaarts en dank hen voor de hartelijke ontvangst en een fijn gesprek.

In gesprek met Marianne Naaktgeboren – Boele

Marianne Naaktgeboren – BoeleOp een zonnige maar toch nog wel frisse ochtend eind augustus klopte ik aan bij Marianne Naaktgeboren – Boele. Want met haar had ik een afspraak gemaakt om haar wat beter te leren kennen en jullie allen daar deelgenoot van te maken door middel van het plaatsen van dit artikel op de website van de Ark.

Jullie kennen haar allemaal wel. Marianne is onze ouderling en samen met Koos v.d. Berg voorzitter van de kerkenraad.

Marianne is getrouwd met Evert en zij hebben 3 kinderen waarvan 2 allang de deur uit zijn en de jongste nog part-time thuis woont. Marianne heeft in het onderwijs gezeten. Op één jaar na heeft zij altijd op De Meander hier in Ambacht gewerkt. Sinds 2 jaar is zij met pensioen en geniet ze met volle teugen van het niet meer moeten, samen met Evert die ook al met pensioen is. Maar ze zitten niet achter de geraniums. Marianne is actief als ouderling in de Ark en is mantelzorger voor haar moeder. Ze is hier best druk mee en heeft zich nog geen dag verveeld sinds ze met pensioen is. Ze gaan ook graag samen een paar daagjes op vakantie en zijn gek op skiën.

Marianne is een echte Ambachtse, alhoewel ze niet hier geboren is maar vanaf haar 6 e jaar in H.I. Ambacht woont. Ze ging als kind met haar ouders naar de Dorpskerk en hoorde dan ook bij wijk Dorp. Toen zij op zichzelf ging wonen in Krommeweg hoorde zij automatisch bij wijk Centrum. Dat beviel goed en ze is er nooit meer weggegaan. Ze heeft nog veel herinneringen aan de tijd dat de Ark er nog niet was. Ze herinnert zich de rommelmarkten en fancy fair die georganiseerd werden om geld op te halen voor de nieuwbouw van een eigen kerkgebouw. Dat kerkgebouw is er gelukkig gekomen zo’n 12 jaar geleden.

Ik vroeg Marianne naar haar mening over het kerkgebouw en was erg onder de indruk van haar antwoord. Het gebouw is naar haar mening niet het allermooiste in Ambacht. ‘Doordat ik weet hoe het er van binnen is, heb ik geen erg in de buitenkant’, zegt ze. ‘Ik voel me erg prettig in De Ark’.

Marianne vindt het ouderlingschap mooi om te doen. De verantwoordelijkheid is groot maar deze wordt gedeeld met een fijne kerkenraad.

Ik vroeg haar ook nog naar haar visie over hoe ze de toekomst voor de Ark zag. Zij hoopt dat er in de toekomst meer spreiding van de taken komt. Dit om onze dominee wat meer te ontlasten. Daar is al een begin mee gemaakt namelijk door het opzetten van het ouderenpastoraat. Dit loopt heel goed. Zij is zeer positief en vol vertrouwen dat mocht het nodig zijn er vanzelf een groep mensen zal opstaan die de Ark zullen dragen.

Als laatste vroeg ik Marianne wat geloof voor haar betekent. Het geeft haar rust zegt ze. Om die rust mag je bidden. Erop vertrouwend dat het uiteindelijk goed zal komen en dat je problemen los kunt laten. Zelf vindt ze dat ze een kinderlijk geloof heeft. Het biedt veiligheid. Daarom houdt ze vast aan hoe ze de bijbel kent.

Het was een zeer boeiend gesprek met Marianne, ik heb haar beter leren kennen en ik hoop ook dat jullie die haar niet goed kennen een beter beeld hebben gekregen door dit interview.

In gesprek met Winanda en Ewout Spruijt

Winanda en Ewout Spruijt

Op een mooie zomeravond fiets ik naar het huis van Winanda, Ewout, Jurre en Benthe Spruijt midden in de prachtige wijk De Volgerlanden, vlak bij onze Ark. Ze wonen hier sinds 2011, maar hebben ervoor ook al in deze wijk gewoond, toen aan de rand. Eigenlijk hebben ze de wijk zien ontstaan en groeien en ze hebben het er heel erg naar hun zin. Een complete wijk, alles is er: scholen, winkels en een snelle verbinding met de rijkswegen. Ze behoren dus eigenlijk tot “de harde kern van de Volgerlanden”.

Wat ook prettig is, vertelt Winanda, is dat je in zo’n nieuwe wijk makkelijk vrienden maakt omdat iedereen er nieuw is en moet wennen.

Winanda is geboren en getogen in Ridderkerk, als oudste in een gezin met 4 kinderen. Na haar studie en enkele uitzendbaantjes, kon ze samen met haar huidige compagnon een eigen bedrijf (Internorm een groothandel in roestvaststaal sanitair) opzetten in Alblasserdam en werkt daar nog met veel plezier. Leuk detail is dat het doopvont in de Ark is gemaakt van wastafels die door Internorm geleverd zijn.

Ewout is eveneens de oudste van 3 kinderen en heeft zijn jeugd in de Alblasserwaard doorgebracht. Altijd geboeid door de mogelijkheden van het internet, zocht hij een studie in die richting. Hij werkt momenteel als ICT-er en rijdt 3 dagen per week naar zijn werk in Utrecht, de andere dagen kan hij thuis werken. Dat hij veel verstand heeft van ICT is prachtig en daar zijn we in de Ark heel blij mee. Hij is namelijk degene die, gelukkig met hulp van anderen, zorgt dat de technische installaties in de Ark blijven draaien.

Winanda en Ewout hebben elkaar leren kennen toen ze beiden in hetzelfde appartementengebouw in Alblasserdam woonden. Allebei wandelden ze graag een rondje bij de molens. Omdat ze elkaar steeds alleen zagen wandelen, besloten ze het eens samen te gaan doen. Dat was veel gezelliger en na vele rondjes om de molens besloten ze hun levensweg ook samen verder gegaan.

Ze zochten een huis in Hendrik-Ido-Ambacht, omdat dat tussen Ridderkerk en Alblasserdam in lag.

In 2001 trouwden ze in het oude kerkje van Delfshaven waar Winanda een bijzondere band mee had en woonden vanaf die tijd in De Volgerlanden.

In 2005 werd Jurre en in 2008 Benthe geboren. Zo was hun gezinnetje compleet.

Sinds enkele jaren woont Henny Mom, de moeder van Winanda, ook in Ambacht. Zij past 1 dag in de week op de kinderen, maar het is vooral prettig om even langs te kunnen wippen voor een kopje koffie of met elkaar te eten. Ook Henny voelde zich gelijk thuis in de Ark.

Als ik vraag naar hobby’s in het gezin, zegt Winanda lachend: “de kerk”. Ze ís daar ook veel te vinden, 8 jaar lang als ouderling-kerkvoogd en regelmatig aan het schoonmaken of iets anders aan het regelen. Als noodzakelijke beweging doet ze aan “Pilates” en ontspanning vindt ze in het lezen van woonbladen en het inrichten van het huis. Ewout heeft eigenlijk maar één hobby: met de computer bezig zijn en zorgen dat het huis voorzien is van technische snufjes. Jurre zit op basketbal, een sport waarbij zijn lengte goed van pas komt en Benthe is helemaal verzot op paarden en volgt daarom paardrijlessen. Bij het ringsteken met oude boerenkarren onderlaatst in de Dorpsstraat, kwam ik haar tegen en ze was helemaal blij dat ze in de koets bij Dammes Baan mocht zitten.

Winanda was vroeger met haar ouders vaak te vinden in de oude kerk van Delfshaven, omdat haar vader genoot van het orgelspel van Geert Bierling (de toenmalige organist). Zij en haar zus gingen graag mee, want daar waren van die knappe studenten….en jarenlang reden ze vanuit Ridderkerk naar historisch Delfshaven. Bij ds. P.L. de Jong hebben de zussen ook belijdenis gedaan.

Toen Ewout en Winanda in Ambacht kwamen wonen, kerkten ze eerst in de Dorpskerk. Na de doop van Jurre wilden ze toch eens wat rondkijken en kwamen zo bij de Ark terecht. Ze hebben niet verder gezocht, want ze voelden zich hier gelijk thuis. Een warm bad, een gemeente die kracht uitdraagt, waar je je als gezin gelijk thuis voelt en met mensen die oprecht geïnteresseerd zijn in de ander.

Dat we veel zingen vinden ze prettig. En nu veel psalmen een a, b, c en soms d versie hebben in het nieuwste liedboek, is het heerlijk om die te zingen.

Ze zijn ook blij met de vele vrijwilligers, maar toch is het moeilijk om sommige taken invulling te geven omdat er geen mensen zijn die dat kunnen/willen doen. Het zou mooi zijn, vindt Winanda, als iedereen zijn steentje bijdraagt en er geen vacatures meer zijn.

Met deze wens sluiten we af en ik bedank hen voor het openhartige gesprek. In het licht van de ondergaande zon, fiets ik terug naar huis.

In gesprek met Michel de Groot

Michel de Groot

Als ik arriveer en aanbel bij mijn afspraak van deze avond, lees ik op de voordeur ‘familie de Groot’.
Dit impliceert, dat Michel er niet alleen woont. Dat blijkt ook het geval als de deur open gaat, want Michel heeft zijn, op dat moment niet helemaal fitte zoon, op de arm. Zoonlief wordt naar bed gebracht en laat zich verder die avond niet meer horen.
Michel, ook bekend vanuit de kerkenraad, is geboren in het ziekenhuis in Schiedam, maar het gezin woont dan in Vlaardingen. Op zijn 6e jaar volgt er een verhuizing naar Rotterdam Zuid en weer 6 jaar later wordt Ambacht de nieuwe woonplaats. Dan overlijdt zijn vader, als hij 13 jaar oud is. Als Michel 18 jaar is, volgt er nog een verhuizing naar De Volgerlanden. Na nog een aantal adressen op zijn rondzwervingen, o.a. in Frankrijk en Indonesië, komt Michel toch weer terug naar de vertrouwde omgeving en woont nu samen met zijn vrouw Kylie en zoon Senn op een mooie plek in Zwijndrecht.

In 2014 zijn Michel en Kylie getrouwd. Kylie, werkt 3 dagen per week bij een elektrotechnisch bureau in Zwijndrecht. Ze hebben 1 zoon Senn en voor de 3 jarige Senn zijn, of liever gezegd waren de ouders op zoek naar een basisschool. Die is inmiddels gevonden en het wordt een school in de buurt.

Qua opleidingen en werkzaamheden heeft Michel een heel traject doorlopen. Door de verhuizingen begon het al met 3 basisscholen, gevolgd door de MAVO. Na zijn MBO opleiding Sociaal Cultureel Werker, vervolgde hij een HBO studie Small Business & Retail Management.

De beveiligingstak was ooit zijn ‘wereld’, waar hij als sales manager werd afgerekend op zijn targets. Maar via deze uiteenlopende opleidingen en werkervaringen komen nu zowel de zorgkant als de commerciële kant bij elkaar in zijn huidige baan. Sinds aanvang 2018 werkt hij namelijk bij één van de grootste bedrijven in Nederland, dat zich een jaar of 4 geleden zich ook op de zorg heeft gericht. Een sector waar menselijkheid heel belangrijk is, maar waar ook efficiency en doelgerichtheid wordt gevraagd. Deze 2 ‘poten’ komen nu samen Michels huidige baan, waar hij met veel passie over spreekt. Dat is heel mooi, want dit betekent dat het hem veel voldoening geeft. Bovendien zit hij in een potential traject voor hogere functies. Al met al uitdaging genoeg.

Michel is ook sportief ingesteld. Zo’n 15 jaar geleden is hij begonnen met zaalvoetbal en daarnaast wordt ook hardlopen en fitness genoemd als hobby’s.

Michel komt nu zo’n 5 jaar in de Ark. Hij heeft belijdenis gedaan na eerst een periode van twijfel over het geloof te hebben gehad. Na een Alfa cursus kwam hij tot andere inzichten. Het was niet het geloof ‘an sich’, maar wat de mensen er mee deden en er van maakten, wat hem stoorde. Inmiddels zit Michel ook in de kerkenraad en merkt hij op: “Heel leuk dat nu ook mijn zus in de kerkraad zit, dat we er samen deel van uitmaken.”

Zijn insteek is om vanuit een positief kritische houding een bijdrage te leveren aan het beleid van De Ark. Wat hem zeker aanspreekt in De Ark is de ruimdenkendheid, met eerbied en respect voor elkaars mening en denkbeelden. Wat anders kan of moet, is de muzikale omlijsting van de kerkdiensten. Daar mag van Michel meer beleving vanuit gaan. Ik wil Michel bedanken voor de openheid tijdens dit gesprek.

Interview met ouderling Hans Hamburger

Dit keer geen interview “aan huis” maar een boeiend gesprek in De Ark met Hans Hamburger één van onze ouderlingen.

De reden hiervoor was dat Hans in Cillaarshoek woont wat onder de gemeente Strijen valt. Niet al te ver weg natuurlijk maar Hans moest deze dag toch in de buurt zijn.

Hans maakte kennis met De Ark, en wij natuurlijk met hem, omdat hij zijn stage onder leiding van ds. Piet van Veldhuizen in de Ark heeft gedaan. Hans studeert sinds enkele jaren theologie in Amsterdam en hij hoopt volgend jaar zomer zijn Master te halen. Hij studeert voor zijn plezier en ambieert geen baan als dominee maar wil wel graag zo nu en dan preken. Momenteel doet Hans zijn tweede stage in Dubbeldam.

Hans is lid geworden van onze kerk omdat hij zich hier thuis voelt. Een paar jaar geleden is hij toegetreden tot de kerkenraad als ouderling. Hij schrijft altijd een beknopte samenvatting van de kerkenraadsvergaderingen in de nieuwsbrief en heeft de nieuwe beamergroep opgericht. Hij ziet er verder naar uit dat de kerkendiensten voortaan niet alleen van geluid maar ook van beeld voorzien, uitgezonden gaan worden. Hij is een ervaren ouderling, inmiddels is dit de vijfde keer dat hij deel uit maakt van een kerkenraad. Op zijn 20e was hij al jeugdouderling.

Hans is een rasechte Hagenees en is na zijn middelbare school elektrotechniek in Delft gaan studeren. Na het behalen van zijn studie heeft hij eerst een aantal jaar bij Philips gewerkt en is daarna tot aan zijn (vervroegd) pensioen bij Shell in Den Haag gaan werken in de IT.

Hans was getrouwd met Francien totdat zij helaas in 2004 overleed. In 2005 kreeg Hans de kans om vervroegd met pensioen te gaan. Via zijn ex werkgever kon hij een cursus “Pensioen in zicht”, gaan volgen. Daar ontmoette hij Wil met wie hij 10 jaar geleden in het huwelijksbootje stapte. Hans heeft twee dochters samen met Francien en ook Wil heeft een dochter en met elkaar hebben ze dus 3 dochters en inmiddels 5 kleinkinderen.

Hans is niet echt sportief en houdt meer van leren en studeren. Hij rijdt ook heel graag motor en is in het bezit van een indrukwekkend grote motor waarop hij ook deze middag in motorpak, motorlaarzen en helm aan kwam rijden.

Hans is erg positief over onze gemeente. Het is een brede gemeente waarin veel mensen zich thuis voelen en waar respect is voor andere opvattingen. Hij is dankbaar voor het beamerteam dat onder zijn leiding prima functioneert en waar hij zelf ook onderdeel van uit maakt. Ook het enorm aantal vrijwilligers dat meewerkt om de kerk te laten functioneren maakt hem blij.

Ik vroeg hem of er nog verbeterpunten zijn binnen de Ark. Hij zei “alles kan altijd beter, maar moet dat”? Toch ziet hij de kerk liever wat hipper een aantrekkelijker voor de jeugd en jongvolwassenen. Het baart hem zorgen dat er weinig jongeren in de kerk zitten. Kinderen zijn er gelukkig volop maar hoe hou je dat vast als ze ouder worden. Hans denkt dat veel psalmen en gezangen in onbegrijpelijk oud Nederlands nog steeds door ons gezongen worden en dat een orgel niet geschikt is om moderne liederen te begeleiden. Graag ziet Hans een swingende band met goede muzikanten met eigentijdse songs. Dit, zo zegt Hans, zal veel mensen vooral de jeugd veel meer aanspreken.

In gesprek met Joke Apon

Op een stralende lenteochtend, het leek wel een zomerdag, liep ik door de nieuwe wijk De Sandeling naar het mooi gelegen huis van Joke Apon. Ze vertelde me later, dat ze op slag verliefd was geworden op het huis toen haar dochter Caroline de tekeningen van een nog te bouwen huis in Ambacht liet zien en dat ze hier nog steeds met veel plezier woont.

Joke is in het eerste oorlogsjaar, 1941, in Schiedam geboren als 6e kind in een rij van 7. Ze denkt graag terug aan het warme nest waar ze uit komt en waar alles kon ondanks de oorlog met haar verschrikkingen en aan haar actieve ouders, die altijd voor iedereen klaar stonden. “Hoe ouder ik zelf werd”, zegt ze, “hoe meer bewondering ik heb gekregen voor mijn ouders en de opvoeding die ze ons gegeven hebben”. Ze herinnert zich nog goed de 2 motto’s die ze hadden: “Denk aan de buren” en “Denk aan de verf”. Na een fijne jeugd werd ze secretaresse op een advocatenkantoor. In haar vrije tijd zong ze graag en dat doet ze nog steeds met veel plezier. Haar andere passie is schilderen. Ook daar besteedt ze graag haar tijd aan. Ze leerde Jan Apon kennen en ze trouwden in Schiedam, waar ze ook gingen wonen. Hier werden hun kinderen Caroline en Jan-Paul geboren. Later verhuisden ze naar Ridderkerk en nadat ze in 1996 het huis van hun dromen in Ambacht gekocht hadden, kwamen ze hier wonen.

Kerkelijk werden ze toen welkom geheten door de heer G. van der Feijst en dat was zo prettig dat ze zich graag aansloten bij de groeiende gemeente Centrum, de voorloper van De Ark. Doordat Joke contactpersoon werd in De Sandeling, leerde ze al snel veel mensen kennen, zowel binnen als buiten de kerk. Ze heeft deze functie als zeer verrijkend ervaren, leerde de wijk en het dorp kennen en genoot van de groeiende kennissenkring. Maar tot Jokes grote verdriet hebben ze er niet lang samen van kunnen genieten, want in 2000 werd Jan ziek en een jaar na de diagnose ALS, is hij overleden. Toen stond ze er in 2001 alleen voor. Door de vele goede contacten die ontstaan waren, kreeg ze veel steun en ze besloot om samen met Anneke van der Feijst catechisatie te gaan geven aan de jeugd van 12 tot 18. Na enkele jaren werd haar gevraagd of ze ouderling wilde worden. Ze voldeed graag aan dat verzoek, want daarin en ook in het latere diaken-zijn kon ze heel haar hart kwijt. Nog steeds voelt ze zich heel thuis in De Ark, een eigen huis met een eigen predikant en komt er graag, zowel op zondag als door de week als er iets is. De muziekgroep die af en toe in de dienst speelt, is een toegevoegde waarde aan die dienst, vindt ze. Mooi en heerlijk om naar te luisteren. Waar ze ook van geniet is het grote aantal kinderen dat zo vrijmoedig in de diensten meedoet. Aan het einde van de dienst regelmatig koffie drinken, is een goede gewoonte. Joke sluit af met de woorden: “Ik zit nogal vooraan en zie niet altijd wie er allemaal zijn en ben dan blij dat de meesten even blijven napraten. De bedoeling hiervan is toch om mensen te leren kennen, meeleven met elkaar en omzien naar elkaar. Daarvoor zijn we toch een gemeente?”

Na haar bedankt te hebben, loop ik, door een nog steeds zonovergoten Ambacht, terug naar huis.

In gesprek met Jaap Boer en Alie Verspoor-Klootwijk

Ik wordt gastvrij ontvangen bij Jaap en Alie in het appartement aan de Heerlijkheid in Hendrik Ido Ambacht. Velen van ons zullen Jaap en Alie kennen van de kerkdienst, die medio oktober 2016 plaatsvond, waarin zij een zegen over hun samenlevingsovereenkomst hebben gevraagd.

Alie is geboren en getogen in Zwijndrecht. Na de lagere school is zij naar de huishoudschool gegaan en is vervolgens jarenlang hulp in de huishouding geweest. In 1967 is ze getrouwd met Jaap Verspoor in de Oude kerk in Zwijndrecht. Met haar overleden man heeft ze 2 kinderen gekregen. Twee jongens, die inmiddels  41 en 46 jaar oud zijn en die ook allebei in Ambacht wonen. En bovendien is er ook sprake van 2 kleinkinderen, een jongen en een meisje. Jarenlang is Alie actief betrokken geweest bij de Open Hof kerk in de vorm van HVD activiteiten en in het ambt van diaken.

Jaap komt uit een heel ander deel van het land, namelijk uit de provincie Drenthe. Hij is geboren in de plaats Smilde en als die naam valt, komt ook het verhaal van de schoolkaping in de jaren 70 ter sprake. In 1968 is Jaap getrouwd met Anneke. Vlot daarna, in 1969, zijn zij beiden naar Zwijndrecht verhuisd.  Jaap kon daar aan het werk als tekenaar bij de gemeente. Vervolgens is hij in zijn loopbaan doorgegroeid naar projectleider.
Ook Jaap heeft 2 kinderen, waarvan helaas zijn dochter is overleden. Zijn zoon, die timmerman is, heeft 2 kinderen, dus ook hier is sprake van 2 kleinkinderen.

Jaap is ook buiten zijn werk een actief iemand. Naast het ouderlingschap, dat hij meerdere malen op zich heeft genomen,  had en heeft hij een grote betrokkenheid bij het (christelijk)onderwijs. Dat uitte zich in jarenlange bestuursfuncties bij de stichting Protestants Christelijk Onderwijs Alblasserdam – Zwijndrecht.  Ook bij de opvolger ervan, PIT kinderopvang en onderwijs, is Jaap nog altijd actief als projectleider huisvesting. Een taak die hij met veel verve en grote betrokkenheid uitvoert.

Als ik naar hun hobby’s vraag, dan noemt Alie zingen bij M.O.V. te Dordrecht, diverse sportieve zaken als zwemmen en fietsen, maar ook schaatsen en skiën. Wel wordt er bij die laatste twee aan toegevoegd: “Maar dat was vroeger”. Ook Jaap noemt zwemmen, maar ook fitness (nog steeds actief) en het zich bezig houden met bestuurswerk.

Toen Jaap in 2015 naar Ambacht verhuisde en introk bij Alie, die er al sinds 2008 woont, hebben ze gezocht naar een kerk, die hen beiden aansprak. Ze hadden met name de Dorpskerk en de Ark op het oog. Duidelijk is, dat het De Ark is geworden en de reden hiervoor wordt als volgt omschreven. De Ark is opener, is ruimdenkend en er is ruimte om te denken. Dat laatste brengt ook een stuk eigen verantwoordelijkheid met zich mee, want dat betekent niet dogmatisch de regeltjes volgend, maar eigen keuzes maken en beslissingen nemen.

Een voorbeeld voor de ruimdenkendheid is het feit, dat zij in een ingetogen en overtuigende kerkdienst een zegen van God hebben gevraagd over hun keus om samen verder door het leven te gaan. Daar staat zeker niet elke kerkenraad en/of dominee voor open.

Als ik naar hun zorg in de kerk vraag komt het volgende naar boven. Bij het nadenken over ‘grote’ theologische onderwerpen moet de kerkenraad er voor zorgen, dat de gemeente goed geïnformeerd wordt en dat gemeenteleden de tijd krijgen om de voor- en tegens af te wegen. Dit ter voorkoming van overhaaste beslissingen bijvoorbeeld bij het onderwerp dat binnenkort op de agenda staat, het inzegenen van verbintenissen van mensen van hetzelfde geslacht.

Een andere zorg of uitdaging, dat is maar hoe je het noemt, is het vinden van bekwame bestuurders voor de kerk.

En tot slot noemt Jaap ook de relatie kerkenraad en scholen. Is die er wel? De kinderen zijn onze toekomst en dus ook de toekomst van de kerk. Daar kunnen school en kerk iets betekenen voor elkaar.

In gesprek met Koos en Gertine v.d. Berg

Deze keer wilde ik eens een echtpaar interviewen die zeer actief meehelpen met vrijwilligerswerk binnen de Ark. En kwam ik uit bij Koos en Gertine v.d. Berg.

Bij binnenkomst moest ik weer eens goed om me heen kijken welke kleuren en accessoires nu weer een grote rol in woonkamer speelden. Want Gertine houdt van kleur in het interieur en verandert dit alles nogal eens. Het is een werkelijk smakelijk ingerichte woning want één van Gertine’s hobby’s is interieur en inrichting.  Behalve dat ze in huis creatief is, is Gertine ook geïnteresseerd in mode. Zij en haar man Koos zien er daarom dan ook altijd goed verzorgd en vaak kleurrijk uit.

Koos en Gertine zagen er lekker ontspannen en gebruind uit wat geen wonder is, want ze waren net terug van een heerlijk verblijf op Kreta.

Koos en Gertine zijn al heel lang lid van de Ark, voorheen wijk Centrum. Ze wonen al 30 jaar inmiddels in Hendrik Ido Ambacht en voelen zich hier erg thuis.

Koos en Gertine komen beide uit Dordrecht en leerde elkaar kennen op de verjaardag van een broer van Koos. Na enige tijd besloten ze te trouwen en gingen ze in Papendrecht wonen. Omdat een zus van Gertine in HIA woonde en daar erg enthousiast over waren besloten Koos en Gertine hier ook naar toe te verhuizen. Ze kwamen terecht op de Olykamp en gingen daarna in De Sandelinghe wonen. Ralph was al in Papendrecht geboren en Tessa werd in HIA geboren.

Koos werkt al bijna 40 jaar bij het UWV, tegenwoordig als medewerker productie & controller op het bedrijfsbureau en Gertine heeft haar reisbureaupapieren gehaald en heeft jarenlang op een reisbureau gewerkt. Daarna heeft ze bij diverse winkels en boetieks gewerkt in de dames en herenmode.

Inmiddels zijn Ralph en Tessa al lang de deur uit en zijn Koos en Gertine al grootouders van Liv en Nova. Ze passen vaak op de kinderen en omdat Liv nu naar school gaat gaan ze nu op vaste dagen oppassen in de woonplaats van Ralph en Karin.

Ik vroeg Koos en Gertine waarom ze gekozen hebben om lid te zijn van de Ark. Beiden voelen zich er heel erg thuis omdat het een gemeente is waar je jezelf kunt zijn en waar je een warm gevoel krijgt. Dat geldt zowel voor de mensen als voor het gebouw.

Koos heeft al vele functies vervuld binnen o.a. de kerkenraad zoals diaken, ouderling, kerkrentmeester, penningmeester en notulist. Momenteel is hij opnieuw één van onze kerkrentmeesters. Gertine is ook in het verleden eens diaken geweest en momenteel is zij begroetingsgastvrouw, contactpersoon en is zij één van de leidsters van de kinderkerk. Gertine zit al jaren bij Emöke op de Bijbelkring waar ze het onderling contact met elkaar heel belangrijk vindt. Ook leert ze er veel van. Koos heeft een aantal jaar op de kring Kijk op Geloof gezeten. Ook hebben ze vaak meegedaan aan cursussen die dominee Piet heeft georganiseerd heeft.

Koos en Gertine zijn trots op ons mooie kerkgebouw wat binnenkort al weer 10 jaar bestaat. Het is licht, ruim en modern en het heeft meerdere ruimtes waar diverse groepen onderdak vinden. Ook vinden ze het fijn dat er een aparte werkkamer voor dominee Piet is en dat er een mooie keuken is. Ze zijn blij dat er nu een eigen kerkgebouw is en dat de gemeente niet meer hoeft te “buren” in de Dorpskerk.

Gertine vertelde mij nog dat ze vorig jaar geopereerd moest worden aan haar hand en toen werkelijk niets zelf meer kon. In die periode heeft ze de betrokkenheid van de gemeente zo fijn ervaren. Zo – zegt ze – hoort een kerkgenootschap te zijn. Ook vindt ze het belangrijk om mee te doen aan de georganiseerde activiteiten want dan leer je mensen kennen. Ze roept daarom iedereen ook op dat als je meer mensen wilt leren kennen binnen de Ark, doe dan mee aan de activiteiten! Ook vinden Koos en Gertine het belangrijk dat er regelmatig gemeenteavonden georganiseerd worden.

Wel vinden Koos en Gertine het jammer dat er zo weinig jeugd in de Ark komt. Gelukkig komen er wel heel veel kinderen (t/m ca. 12 jaar)!

Zo hebben we de avond afgesloten. Zij zijn thuis in de Ark en voelen zich er gelukkig. Die kritische noot is eigenlijk bedacht ik me later meer een soort van bezorgdheid naar de jeugd toe. En dat begrijp ik volkomen.

Vrolijk en blij na zoveel positiviteit ging ik weer huiswaarts.

In gesprek met Jacqueline van der Veen en Gerard Groeneveld

Op de  afgesproken avond werd ik in de tuin opgewacht door Gerard, omdat mijn komst al te zien was geweest aan het gedrag van de Shetlandpony’s Kooz en Otje, die in de stal achter het huis staan en heel nieuwsgierig zijn. We liepen het prachtig verbouwde dijkhuis aan de Pruimendijk in Ridderkerk (maar met het uitzicht op de Dorpskerk van Hendrik-Ido-Ambacht….) binnen, waar Jacqueline en Gerard sinds september 2012 wonen.

Jacqueline is opgegroeid op een boerderij even buiten Groningen, waar haar ouders nog steeds wonen. Hier is haar liefde voor dieren ontstaan en toen de mogelijkheid zich voordeed om het huis aan de Pruimendijk te kopen, zijn Kooz en Otje er gekomen, een droom die uitkwam! Haar enige zus woont ook nog in het noorden en met wat heimwee rijden ze er zeer regelmatig heen op familiebezoek. Op haar 20e kwam ze, nadat ze in Groningen een verpleegopleiding volgde, naar het westen om er te wonen en ging in een ziekenhuis werken, wat ze nog steeds doet.

Gerard komt uit een groter gezin: 4 broers en 1 zus en is geboren in Ridderkerk. In Delft en Rotterdam studeerde hij werktuigbouwkunde en werkt momenteel als Manager Business Information bij Hunter Douglas in Rotterdam-Zuid. Doordat hij lang vrijgezel is gebleven, heeft hij veel gereisd, onder andere is hij vaak in Israël geweest, een land dat hem steeds weer boeit. Hij werkte een tijdje in een Kibboets en reisde al backpackend door het land.

Zijn grootste hobby is sportduiken en dat deed hij veel en vaak. Ook toen hij voor zijn werk een paar maanden op Malta woonde, dook hij daar elk weekend. Op dit prachtige eiland heeft hij een mooie en inspirerende tijd gehad, mede doordat hij daar graag kerkte in de Schotse kerk. Vorig jaar zijn Gerard en Jacqueline samen naar dit eiland terug geweest om herinneringen op te halen aan die tijd.

Op een van zijn duikvakanties in Egypte leerde hij Jacqueline kennen, die ook een fervent duikster is. Deze hobby bracht hen samen naar o.a. de Malediven, Mexico, Bonaire en Thailand.

In 2003 zijn ze, met hun kinderen Christian en Simone, in Capelle gaan wonen tot ze in 2012 in hun mooie dijkhuis trokken. Doordat de paardjes er nu zijn, is het reizen wat afgenomen, want deze dames hebben hun verzorging nodig. Dat vindt Jacqueline niet erg, omdat dit nu eenmaal haar hobby en haar liefde is.

Voor Gerard blijven er, naast de paardjes genoeg hobby’s over. Hij fotografeert graag, vooral in de natuur en ook de vrijwillige bedrijfsbrandweer en de dijkbewaking vragen tijd.

Toen ze in 2012 hier kwamen wonen, zijn ze op zoek gegaan naar een kerk die hen aansprak. Ze wilden een nieuwerwetse kerk, want ze wilden een nieuwe start maken en die vonden ze niet in Ridderkerk. Ook in Ambacht hebben ze in verschillende kerken diensten meegemaakt. De meeste bezoeken waren eenmalig…. tot ze in de Ark kwamen! Het mooie, moderne gebouw en de moderne manier van kerk-zijn sprak hen erg aan, vooral ook de ruimte om er jezelf te mogen zijn! Dat er maar één dienst per zondag is, is heerlijk, want dan hoef je je niet schuldig te voelen in de middag, grapt Gerard en dat herken ik wel! Het is ook prettig dat er veel jonge gezinnen zijn en dat dat goed klikt met de oudere generatie…. een mooie mix. Ze hopen dat ze in de komende maanden meer mensen leren kennen en ze zijn vast van plan hiervoor hun best te doen. En ja, soms klikt het zo maar!

Nadat ik hen bedankt heb voor de koffie en het eerlijke gesprek, rijd ik weer richting Ambacht over de donkere kronkeldijk, maar met een licht gevoel.

In gesprek met Marleen de Gruijter en Martijn Beekhof

Op een regenachtige avond ben ik op zoek naar de woning van Marleen en Martijn. Ze wonen aan de Lekdijk in Nieuw-Lekkerland. Het zoeken naar het huisnummer met de druppels op mijn ruit valt niet mee. Ik ben nummer 284 tegen gekomen en even later sta ik voor nummer 242. Dan moet het ergens tussenin zijn. Op goed geluk loop ik de dijk af en sta, geloof het of niet, precies voor hun woning. Martijn ziet me aankomen en even later zit ik, met een kop thee voor mijn neus, op de plaats van bestemming.

Een interview met 2 collega’s, dat maakt het extra leuk. In het begin gaat het gesprek dan ook over van alles en nog wat, maar na enige tijd wordt het tijd voor het doornemen van het vragenlijstje.

Allebei zijn ze werkzaam als schooldirecteur in het basisonderwijs. Marleen is dat in Heerjansdam op De Rank. Ze is ooit als juf begonnen op de Buskesschool in Rotterdam, ooit één van de grootste basisscholen in Nederland. Op enig moment is ze daar coördinator geworden en via de functie van locatieleider op een school in Alblasserdam, is ze doorgegroeid naar haar huidige functie.

Tussendoor heeft ze nog een uitstapje gemaakt naar een zeer bekende schoolleverancier (Heutink), waar ze o.a. voorlichting aan leerkrachten gaf over diverse onderwijsmethodes. Daar is ze op tijd vertrokken, want na de crisis in 2008 is het er (ook) in die sector niet beter op geworden.

Martijn werkt bij dezelfde werkgever, PIT-kinderopvang en onderwijs, en zwaait als directeur de scepter over 2 scholen in Alblasserdam. Ook gestart als leerkracht heeft hij een vergelijkbaar traject doorlopen van bouwleider, ICT coördinator, adjunct directeur en nu dan directeur. De beide scholen waar hij nu werkzaam is, De Boeg en de Loopplank, moet hij samenbrengen tot 1 nieuwe school. Een hele klus om 2 ‘culturen’ bij elkaar te brengen.

Marleen is geboren en getogen in Nieuw-Lekkerland. Ze heeft via uitstapjes naar Capelle aan den IJssel, en met Martijn naar Rotterdam en naar Ambacht, haar plekje gevonden in haar geboorteplaats. Sterker nog, het gezin woont nu zelfs in het voormalig huis van haar ouders. Hiermee lijkt de cirkel rond, maar beiden geven aan het leven in Rotterdam best wel te missen. Lekker nog even de stad in, de gezelligheid van een terrasje of een restaurantje, dat werd toch wel erg gewaardeerd. Maar dan komt het ‘bekende verhaal’: voor de kinderen is de plaats waar ze nu wonen wel veel beter dan wanneer ze in de stad hadden moeten opgroeien.

Martijn is geboren in Muiden en heeft daar een jaar of 4 gewoond. Het gezin is toen naar Ridderkerk verhuisd, waar Martijn is opgegroeid. De reden voor die verhuizing lezen we in het gesprek met zijn ouders, dat ook op de website is te vinden.

Als ik vraag naar hobby’s of sporten dan geven ze aan, dat dit er eigenlijk niet zo van komt. Het gezinsleven kost in combinatie met het werk veel tijd. Het gezin bestaat uit Daan van 10, Milan van 6 en Sinne van 2.

Martijn geeft voetbaltraining aan het elftal van Milan. Voetbal is zijn favoriete sport, maar om het zelf nog te doen, dat komt er niet van. Wel doet hij aan squash en doet hij vrijwilligerswerk in het Ikazia ziekenhuis. Marleen houdt van buiten bezig zijn met bootcamp en doet vrijwilligerswerk in De Ark. Wat ze allebei wel leuk vinden is een avondje theater of uit eten gaan. En dat wordt dan ook af en toe ingepland.

In 2009 zijn ze in De Ark getrouwd. Dat was in hun Ambachtse periode. Ook de beide jongste kinderen zijn in De Ark gedoopt.

Wat hen erg aanspreekt in de kerk is de warmte en het gevoel er welkom te zijn, er bij te horen. “Je voelt je er snel thuis en dat is erg prettig”. Mede, omdat ze dit elders ook wel anders hebben ervaren,  spreekt het hen des te meer aan. Je kunt er zijn wie je bent en je wordt daar niet om veroordeeld. Ook de dominee is een belangrijke en positieve ‘kracht’ in de gemeente. Het muziekgroepje, dat tijdens de diensten regelmatig een aandeel heeft, heeft voor hen een meerwaarde. Het verlevendigt de kerkdienst. Al met al zijn ze zeer tevreden met de gang van zaken in De Ark.

In gesprek met Martin en Annie Verkerk

Aan de rand van Alblasserdam staat het nieuwe huis van Martin en Annie waar ze in maart van dit jaar verhuisd zijn vanuit het Banckertplein/Hendrik Ido Ambacht. “Nieuw” tussen aanhalingstekens want dit is het geboortehuis van Martin dat zij van zijn vader en stiefmoeder hebben kunnen overnemen. Een begrijpelijke keuze want hier hebben zij een heerlijke stek met een prachtig uitzicht over de polder – waar Martin vroeger al slootje sprong – en last-but-not-least op de beroemde molens die op de avond van dit interview pittoresk verlicht zijn. Van wennen was dus geen sprake, zelfs de naaste buren zijn nog als vanouds. Annie vertelt dat ze al volop genoten hebben van barbecue in eigen tuin en in het aquarium blijken Moby Dick en Arjen (Robben) zich hier eveneens als een vis in het water te voelen.
Zij hebben elkaar ontmoet in 2010 toen Martin zijn sponsorkindje bezocht in Oeganda. Annie zat op een goede dag met een vriendin op Martins hotelterras waar ze met elkaar aan de praat zijn geraakt. Zij bleven in contact en leerden elkaar door bezoeken over en weer steeds beter kennen met een Oegandese verloving tot gevolg. Uiteindelijk is Annie definitief naar Nederland gekomen.
Op een tropische dag in augustus 2013 hebben vele gemeenteleden hun huwelijk meegevierd. De wijze waarop was ook voor de Ark een primeur. De eerste aanzet van Ds. Piet en de hulp van gemeenteleden blijkt nog steeds tot de harten van Annie en Martin te spreken. Door het beschikbaar stellen van keuken en (buiten)ruimte van de Ark met daarbij enthousiaste kook- bak en braadkunsten van gemeenteleden bleek een gastvrije viering zoals in Oeganda gebruikelijk onverwachts toch mogelijk (een gebedsverhoring) en daar heeft iedereen van kunnen meegenieten. Dat schept een band!
Annie had in Oeganda een boetiek voor dameskleding. In Nederland aangekomen is zij zich direct succesvol gaan inzetten om de Nederlandse taal onder de knie te krijgen in combinatie met haar werkzaamheden voor een schoonmaakbedrijf. Sporten hoeft ze niet omdat ze daarvoor dagelijks al vele kilometers fietst naar verschillende klanten in diverse dorpen. Veel tijd voor hobby’s heeft ze niet maar vind het leuk om nieuwe gerechten uit te proberen. Oorspronkelijk heeft ze een combinatieopleiding dierenartsassistente en agricultuur gevolgd. Hier richt zij zich niet meer op want het ondernemersbloed blijkt nog steeds te stromen. Haar nieuwe bedrijf Annie’s World of Fruits (dagverse smoothies en fruitsalades vervaardigen en bezorgen bij regionale bedrijven) staat al in de steigers en in 2016 hoopt zij haar klantenbestand te kunnen uitbreiden. Ze kijkt nu vooral uit naar het voorgenomen bezoek aan haar familie waar ze de laatste periode van dit jaar gaat doorbrengen.
Het ondernemersbloed heeft zij overigens wel met haar echtgenoot gemeen. Martin is al jarenlang ZZP ’er in ICT. Na zijn atheneum en een bijbaan als dakdekker volgde nog de diensttijd bij de Gardejagers te Schaarsbergen want hij zat nog juist bij de allerlaatste lichting. Daarna kwam hij als uitzendkracht terecht bij een bouw-gerelateerd bedrijf in systeemwanden. Daar kreeg hij de gelegenheid om de tekenkamer te automatiseren en klom op van werkvoorbereider naar projectleider. Na zijn baan als systeembeheerder bij een architectenbureau en een gecombineerde baan als systeembeheerder en jr – projectleider bij een bouwmanagementbureau is hij vlak voor zijn bezoek naar Oeganda zijn bedrijf gestart. Volgens Annie is zijn werk zijn hobby maar Martin ziet dat anders; zijn hobby is lezen en klussen in huis maar hij geeft wel toe dat hij graag en veel achter de computer zit omdat hij het heerlijk vindt om te onderzoeken, organiseren, structureren en automatiseren.
Ook voert hij al jarenlang het onderhoud uit aan de computers van het Kerkelijk Bureau en herinnert zich dat contact met Hans Planken en een gesprek met mijnheer Gé van der Feyst voor hem omstreeks 2004 de aanleiding waren tot een eerste bezoek aan de kerk. Dominee Kronenburg, het Leerhuis en de heer en mevrouw Zoeteman die vanaf het begin zijn kerkbankburen zijn gebleven passeren ook de revue. Annie voelt zich ook thuis en draait intussen mee in het team van de kinderkerk.
Wij mijmeren nog wat over de Ark die velen ervaren als een fijne plek en veilige haven en dan maakt Martin de opmerking dat het gebouw door zijn eenvoud een kerk zonder opsmuk is, waardoor het drempelloos lijkt en uitnodigt om binnen te komen.
Die sfeer, het feit dat mensen er welkom zijn zoals ze zijn plus de medewerking en inzet van velen – zoals ook bij hun huwelijk – schept een onderlinge band.
De verhuizing naar Alblasserdam maakt voor Martin en Annie geen verschil, zij blijven regelmatige bezoekers en zullen extra genieten van bijpraten op de zondagochtenden dat er koffie wordt geschonken na de dienst.

In gesprek met Paul en Joke Beekhof

Op een stralende lentedag rijd ik ons dorp uit, want Paul en Joke wonen al sinds 1982 in de gemeente Ridderkerk, in de wijk Slikkerveer, waar ik, dankzij hun goede aanwijzingen, hun huis snel gevonden heb.
Beide zijn geboren in Utrecht, Paul in de stad zelf en Joke aan de rand, in Maartensdijk. Na zijn lagere school en middelbare opleiding ging Paul naar de Pedagogische Academie om daarna zelf voor de klas te gaan. Zijn eerste baan was in Muiden en omdat hij inmiddels Joke had leren kennen, ging het jonge stel daar wonen. Joke werkte in die tijd bij een bank en werd (helaas) ontslagen toen ze trouwden. Ja ja, dat was in die dagen nog zo, als getrouwde vrouw mocht je niet werken….
Met hun 2 kinderen Martijn en Jolande verhuisden ze in 1982 naar Ridderkerk, omdat Paul daar een nieuwe baan – hoofd der school – had gevonden. Joke werd kort daarop gevraagd om enkele godsdienstlessen per week te geven bij het openbare onderwijs in Zwijndrecht en dat beviel zo goed dat ze dat nu al 25 jaar doet. Daarnaast werkte ze als secretaresse bij een automatiseringsbedrijf in Ridderkerk. (Als ik bevreemd opkijk, legt ze uit dat dat onder andere voor hotels is.) Hier is ze inmiddels i.v.m. pensionering mee gestopt.
Paul heeft tot zijn pensionering in 2011 bij het onderwijs in Ridderkerk gewerkt, eerst als directeur van een basisschool en later als directeur van de SBO-school. In deze functies heeft hij veel fusies meegemaakt en verbanden binnen de scholengemeenschap versterkt.
Als ik naar hun hobby’s vraag, komt fietsen er als topper uit. Ze fietsen veel en graag en hebben inmiddels een e-bike aangeschaft, waar vooral Joke helemaal enthousiast over is. Zij zingt al 5 jaar met veel plezier in de cantorij van het Ikazia-ziekenhuis en gaat graag op haar fiets naar de repetities. En op de terugweg komt Paul haar dan tegemoet fietsen.
Inmiddels zijn Martijn en Jolande het huis uit en hebben hun eigen gezinnen. Gelukkig niet ver weg, Martijn in Nieuw-Lekkerland en Jolande in Ambacht, want ze vinden het heerlijk om betrokken te zijn bij hun kinderen en inmiddels 5 kleinkinderen.
Al die jaren waren ze verbonden aan een kerk in Ridderkerk, maar de laatste jaren waren ze niet meer zo blij met de gang van zaken binnen die kerk. Bij het huwelijk van hun zoon Martijn met Marleen in onze Ark in Hendrik-Ido-Ambacht kwamen ze in contact met onze gemeente, voelden zich daar thuis en inmiddels kerken ze elke zondag bij ons. Nou, elke zondag…. Paul is ouderling in het Ikazia-ziekenhuis en draait daar ook diensten mee. Hij werkt in dit ziekenhuis als vrijwilliger voor het project Loving Care en helpt bij de coördinatie. Loving Care-vrijwilligers zorgen voor patiënten met een delier. Door de aanwezigheid van de vrijwilliger hoeven de patiënten niet gefixeerd (vastgebonden) te worden. Er ontstaan dan vaak goede gesprekken voor zowel de vrijwilliger als de patiënt. Daarnaast is hij verbonden aan “The Innercity Project” in Rotterdam, waarbij dak- en thuislozen opgevangen worden. Toch willen ze graag betrokken zijn bij onze gemeente en zitten sinds kort in de activiteiten-commissie van onze Ark.
Aardig is het dat, als we het hebben over het er-niet-kunnen-zijn in de Ark op zondag, ze het prettig vinden dat de dienst altijd nageluisterd kan worden. Want elke preek is verrassend, verfrissend en soms is er een opdracht om mee aan de gang te gaan, vinden ze. Een verhaal uit het verleden wordt op een verrassende manier vertaald naar het heden en geeft je handen en voeten om verder te gaan. Joke zegt dat ze voeding krijgt voor zichzelf en ook voor de godsdienstlessen in de scholen.
Kort samengevat: Je krijgt stof tot echt nadenken en op een ander moment ga je er gewoon weer over door, voor jezelf of met anderen.
Dit laatste geeft mij stof tot nadenken op de terugweg naar huis, nadat ik Paul en Joke bedankt heb voor de gastvrijheid, openheid en gezelligheid.

In gesprek met Leontien Zoutewelle

Op 25 mei is Leontien onverwacht overleden aan de gevolgen van een hartinfarct. Leontien was vaste bezoekster van onze zondagdiensten en heeft de laatste jaren een moeilijke tijd doorgemaakt. Zij voelde zich in De Ark opgenomen en was daar zeer dankbaar voor.

Op een zonnige maandagmiddag belde ik enigszins zenuwachtig aan bij Leontien Zoutewelle omdat ik toch wel wat gespannen was voor de vragen die ik haar zou gaan afvuren maar ook omdat het mijn eerste interview wordt wat ik ga afnemen voor de website van de Ark.
Maar eenmaal binnen in het gezellig ingerichte appartement van Leontien op de vijfde verdieping en met een bakkie thee erbij was de spanning al snel verdwenen.
Leontien is geboren in 1959 en woonde samen met haar ouders en zus in Zwijndrecht. Ze werd Ned. Hervormd opgevoed. Iedere zondag gingen ze naar de kerk. Leontien werd gedoopt en deed belijdenis in de Oude Kerk in Zwijndrecht. Voetballen was haar lust en haar leven. Ze keepte bij VVGZ en heeft ook nog even semi betaald voetbal gespeeld Na de lagere school ging Leontien naar de LTS in Zwijndrecht en leerde daar voor timmerman. Na haar diploma gehaald te hebben ging ze werken als timmerman bij o.a. een woningbouwvereniging in Nieuw Lekkerland en in de tussentijd behaalde ze haar aannemersdiploma. Ze heeft tot 2 jaar geleden altijd voor haarzelf gewerkt als aannemer in de bouw,
Leontien trouwde en ze kregen 2 kinderen. Helaas liep dit huwelijk na een aantal jaar op de klippen. Ze ontmoette via haar ouders weer een oud kindervriendinnetje, die ook nog haar achternichtje bleek te zijn en met deze vrouw die al een kind had trouwde ze uiteindelijk opnieuw.

Alleen Leontien zat niet lekker in haar vel. Eigenlijk had ze van kinds af aan al het gevoel in een verkeerd lichaam te zitten en voelde ze zich meer vrouw dan man. Dat gevoel werd langzamerhand steeds sterker. Het geloof en het naar de kerk gaan, was inmiddels steeds meer naar de achtergrond verdwenen. Ze zat in de tredmolen van steeds meer verdienen en steeds harder werken om het gezin van alles te kunnen voorzien.
Steeds vaker kwam het gevoel vrouw te zijn naar boven drijven en uiteindelijk kon ze het niet langer meer verzwijgen. In die periode waarin ze het zo moeilijk had vond ze God weer terug gelukkig. Hij besloot zegt Leontien, met haar mee te lopen in haar verdere leven.
Leontien ging scheiden en vond een appartement aan de van Kijfhoekstraat in H.I.Ambacht en ging vanaf die tijd als vrouw gekleed door het leven. Ze besloot om weer wekelijks de kerkdienst te gaan bezoeken. Na wat heen en weer rondgekeken te hebben voelde ze zich uiteindelijk thuis in de Ark waar ze nu bijna wekelijks in de kerkdienst bezoekt.
Ik vroeg haar of het niet moeilijk is om als vrouw nu door het leven te gaan, want laten we eerlijk zijn, ze trekt momenteel nog wel veel bekijks. Haar antwoord was dat ze het niet moeilijk vindt omdat God met haar meeloopt in deze nieuwe fase van haar leven. Ook vertelde ze dat het leven en wonen in H.I.Ambacht eigenlijk heel relaxt is. De mensen zijn aardig en zeggen gedag en niemand scheldt haar uit. Dat is in een grote stad – ervoer ze – wel anders.

Leo is dus nu Leontien geworden. Vanaf september gaat ze starten met hormoonbehandelingen en zal o.a. haar stem wat hoger en vrouwelijker worden. Uiteindelijk zal er ook een transgender-operatie volgen. Maar dat zal nog zeker een jaar of nog langer gaan duren. Ze is in behandeling bij een transgender klinek in Amsterdam, waar middels celonderzoek ook vast is komen te staan dat Leontien meer vrouwelijke cellen heeft dan mannelijke. Voor haar ook een bewijs dat ze door wil gaan op de ingeslagen weg.

Leontien is nu gelukkig met haar leven en met de stap die ze heeft gezet. Haar aanwezigheid in de Ark ervaart ze als fijn en ze voelt zich al redelijk geaccepteerd. Ze vroeg mij alle mensen in de Ark te bedanken voor het gevoel van welkom te zijn in de Ark.
Natuurlijk zullen er vragen zijn en zullen misschien kerkleden het moeilijk of onwennig vinden maar Leontien is er erg open over en wil graag met mensen hierover in gesprek. Dit kan door haarzelf aan te spreken of het via ds. Piet van Veldhuizen kenbaar te maken.

Na dit boeiende gesprek waarover ik nog vaak zal terugdenken neem ik afscheid van Leontien en wens ik haar met de hulp van God en steun van al haar dierbaren en hopelijk ook van de mensen uit de Ark een heel goed leven toe als vrouw maar zeker ook als mens.

In gesprek met Wijnand Groen

Op de avond dat het Nederlands elftal zijn 1e wedstrijd in Brazilië speelt (o, o wat is het dan heerlijk rustig op straat….), stap ik bij Wijnand binnen in zijn smaakvol ingerichte huis aan de Voorn in de nieuwe wijk De Volgerlanden. Hij vertelt dat zijn zus het appartement voor hem ingericht heeft omdat zij heel creatief is en dat is in het huis goed te zien. Het is een mooi, gezellig thuis geworden!
Als ik begin met naar zijn leeftijd te vragen, zegt hij dat hij in mei net voor de 1e keer pensioen ontvangen heeft. Snel teruggerekend is hij geboren in 1949 en wel in Amsterdam. Hij heeft een oudere zus (die het appartement ingericht heeft en ook in Ambacht woont) en een jongere broer.
Toen hij 3 jaar was, werd hij tijdens een vakantie in Egmond niet lekker. Dit bleek later een infectie te zijn die een grote impact op zijn leven zou hebben. Hij was daarna namelijk gedeeltelijk verlamd. Op 6 jarige leeftijd verhuisde hij naar Apeldoorn, waar zijn vader hoofd van de lagere school werd.
Hij ging naar de 1e klas van die lagere school, maar in de grote, volle klas was er te weinig aandacht voor hem. Gelukkig was er binnen de scholengemeenschap ook een klas voor individueel onderwijs met 17 kinderen en daar kreeg hij wel de nodige aandacht, zodat hij in 6 jaar de lagere school doorliep en daarna volgde hij 2 jaar MULO.
Het gezin behoorde tot de gereformeerde kerk en zijn vader was ouderling in deze kerk. In de kerkenraad zat ook een horlogemaker, die de toen 15-jarige Wijnand in dienst wilde nemen om het vak te leren. Hij kan zich nog herinneren dat hij als eerste opdracht een grote wekker uit elkaar mocht halen; een jongensdroom toch? Het ging steeds beter en zo heeft hij jarenlang horloges gerepareerd.
Op een familiereünie in Ermelo vertelde een neef aan Wijnand dat hij dringend laboranten zocht in de melkfabriek in Naaldwijk waar hij directeur was. Wijnand zag dat wel zitten en verhuisde naar het westen om hier te gaan werken. Hij woonde eerst in Rotterdam en later in de mooie Hollandse stad Dordrecht, waar zijn moeder inmiddels ook woonde.
Toen er in de wijk De Volgerlanden appartementen gebouwd werden, heeft zijn zus ervoor gezorgd dat hij hier kwam wonen. Hij voelde zich gelijk thuis in Ambacht, houdt van het dorpse karakter en geniet vooral van het “elkaar groeten” in ons dorp.
Als zijn hobby’s ter sprake komen, vertelt hij, dat hij graag op zijn i-pad bezig is. Ik heb hem erop bezig gezien en hij is er handiger mee dan ik! De games zijn favoriet, maar ook leest hij graag op face-book de belevenissen van zijn vrienden en kennissen.
Hij komt nu al zo’n 3 en half jaar in de Ark. En dat is zo gekomen: Op een keer, toen hij pas in Ambacht woonde, reed hij met zijn zus in de auto langs de Ark. Zij zei: “ Als je nog een kerk zoekt, dan is dit er echt een!” Nieuwsgierig geworden, reed hij er op een zondag heen en het beviel hem in ieder geval dat hij met zijn scoot-mobiel allemaal asfalt-paden had en geen hobbel-wegen. Eenmaal binnen, vond hij de sfeer zo prettig en de mensen zo aardig dat hij er sinds die tijd graag komt. Vooral ook het koffie drinken na de dienst met bijbehorende ontmoetingen vindt hij erg gezellig.
Nadat ik Wijnand bedankt heb voor het gezellige gesprek, fiets ik naar huis door een nog stiller Ambacht dan op de heenweg. (….Ze wonnen met 5-1….)

Interview met Arie en Netty van der Giessen

Aan spraakwater ontbreekt het niet als ik Arie en Netty interview in hun gezellige woning aan de Weteringsingel. Hun levensverhaal en dat van hun familie ligt in dit dorp verankerd, is verweven met vele andere Ambachters, en ook hebben zij aan de wieg van de Ark gestaan. Stof genoeg tot praten.
Na een enerverende periode (Arie heeft in 2013 een riskante aorta-operatie ondergaan na zo’n 8 jaar te hebben rondgelopen met een soort tijdbom) genieten zij des te meer van “dat wat er is” met kinderen en kleinkinderen. Onlangs kreeg het interieur van het huis een make-over waar ze dagelijks van genieten en ook kijken ze uit naar fijne fietstochtjes in de komende zomer. Rust en kalmte. Daarmee zijn zij al helemaal tevreden na enerverende levenservaringen. Beiden hebben als kind al vroeg één of beide ouders moeten missen. Dit en de gevolgen daarvan zijn als een rode draad in ‘t leven.
In het jeugdcentrum liet begeerde vrijgezel Arie uiteindelijk zijn oog vallen op charmante Netty. Ze vertellen dat in het Jeugdcentrum werd gestart met een kerkdienst om half 10 vanwege de vele mensen die in Hendrik Ido Ambacht kwamen wonen. Het christelijk jeugdcentrum, waarvoor Arie Hoogstad zelfs zijn horeca-diploma heeft gehaald,anders mochten er geen bruiloften gegeven worden, om zo snel mogelijk de aflossing te betalen. Netty herinnert zich een tijd waarin zij vrijwel dagelijks – na haar werk bij Kauling – ‘s avonds meehielp omdat door de nieuwbouw aan de Tesselschadestraat aan bruiloften geen gebrek was.
Arie verteld nog zo’n drie jaar regisseur te zijn geweest van de toneelclub. In die tijd waarin uitgaan, horeca, film en theater nog een schaars goed was in Hendrik Ido Ambacht, was de uitvoering van een komisch stuk als “Horen zien en zwijgen” een welkome afleiding. In zijn vrije tijd was Arie ook bij ASWH te vinden en lid sinds 60 jaar. In zijn werkzaam leven was Arie 36 jaar lang verbonden als hoofd adm./ personeelszaken bij LBS.
Netty intussen werkte voor hun huwelijk in de winkel van Kauling. In vrije tijd virtuoos de naaimachine hanterend want zij is al van jongsaf aan gewend zelf kleding te (ver)maken voor zowel zichzelf als voor anderen.Ze trouwden in 1966 waar ze in Ridderkerk een flat kregen. Arie werd al snel gevraagd voor het kerkenwerk.Hun zoon werd geboren en drie jaar later kochten zij in Ambacht hun eerste woning. In Ambacht lag hun hart. Daar werd hun dochter geboren en hun gezin werd later uitgebreid met schoondochter en schoonzoon en twee kleinkinderen, waar ze vaak met liefde op oppassen.
In de Ark-gemeente zijn Arie en Netty betrokken en actieve leden. Kerkenwerk, bijbelkring, koffieschenken, filmochtenden etc.. de bijgaande foto zal dus bij velen herkenning opleveren. Op de vraag hoe zij de gemeente ervaren zegt Netty, die uit een wat strenger christelijk milieu stamt, dat zij het toch wel erg fijn zou vinden als de oogstdienst in de Ark weer in ere wordt hersteld om met elkaar te kunnen danken en delen. Beiden vinden zij de laagdrempeligheid van de Ark een groot goed omdat iedereen er terecht kan ongeacht zijn/haar geloofsinvulling.
Arie besluit met te zeggen dat hij in het afgelopen jaar werkelijk heeft ervaren dat als mensen om je heen voor je bidden en aan je denken dit niet alleen een hartverwarmende laag legt om pijn en moeilijkheden maar ook een onbenoembare innerlijke lading meegeeft waarvoor hij intens dankbaar is.

In gesprek met Albert Walrave

Het is een mooie, zomerse ochtend als ik aanbel bij Albert in de Groenewaal, waar hij sinds 2005 met Renée woont. We besluiten om in de prachtige achtertuin te gaan zitten, waar we eerst van het weer, het uitzicht en de koffie genieten.

Albert is geboren in het Zeeuwse Gravenpolder, even ten zuiden van Goes. Nadat hij het Chr. Lyceum voor Zeeland (leuk detail: hij zat daar 1 klas onder Balkenende….) doorlopen had, ging hij naar de Pedagogische Academie in Middelburg. Hij moest toen kiezen tussen “gaan varen”, “motoragent worden” of “voor de klas gaan staan”. Een korte vooruitblik: hij hoefde niet echt te kiezen!
Hij solliciteerde eerst op een baan bij het onderwijs in Capelle aan de IJssel, waar voor 4 maanden een leerkracht werd gevraagd. Eigenlijk vond hij dat te kort, maar zijn vader zei nog: “Probeer het nou maar, je weet maar nooit hoe het balletje rolt…!” Hij kreeg die baan en is er 25 jaar gebleven! Eerst als leerkracht, vervolgens als adjunct directeur en later als directeur. Hij is nog steeds bij het onderwijs werkzaam als directeur van een basisschool in Krimpen aan de IJssel.
Renée is in Vlaardingen geboren en heeft enkele jaren in Lexmond gewoond. Ze begon haar loopbaan als douanier, maar vond het zo leuk om door te leren dat ze na een studie het personeelsbeleid bij de douane kon gaan voeren. Na vervolgens nog een HBO en een universitaire opleiding te hebben gevolgd, werkt ze momenteel in Rotterdam als projectmanager bij de douane.

Bij het antwoord op mijn vraag wat zijn hobby’s zijn, komt “de motoragent” weer tevoorschijn, want motorrijden is zijn grote liefde. Hij heeft me verteld hoe hard hij wel eens gereden heeft, maar dat ben ik heel snel vergeten! En ook het “varen” komt terug, want zijn 2e liefde is catamaran zeilen. Hij heeft wereldwijd aan veel wedstrijden meegedaan, onder andere op Curaçao, en er ook verschillende gewonnen. Hij doet nu nog af en toe aan wedstrijden mee, maar dan alleen clubwedstrijdjes in Zeeland, waar zijn catamaran ligt. Met enthousiasme vertelt hij ook over zijn andere sportieve activiteiten: de racefiets, fitness en volleybal.
Al op jonge leeftijd trok hij met zijn vriend de natuur in en hij doet dat nog steeds graag. Hij geniet van de pracht die zich in de natuur ontvouwt en kent de namen van vele vogels. Er vloog net een roofvogel over en feilloos wordt hij door Albert benoemd. En als hij dan nog tijd over heeft, leest hij ook nog graag….

Als alleenstaande ouder heeft hij jaren voor zijn zoon Paul gezorgd. Na 10 jaar een LAT relatie met Renée, ging Paul van school af. Vervolgens ging hij met vrienden in Rotterdam-Zuid wonen, nadat zij het huis in Ambacht hadden gekocht. Zij vinden het een leuk dorp en ze wonen hier met plezier.

In 2005 was hij toevallig in de Dorpskerk bij een dienst van wijk centrum. Hij vond het een goede preek en was onder de indruk van de gezellige ontvangst tijdens het koffie drinken erna. Toen de Ark er kwam, ging hij mee en nam de coördinatie van de contactpersonen op zich, wat hij nog steeds met volle inzet doet. Als ik vraag hoe dat nu gaat, zegt hij dat er nog wel wat verbeteringen doorgevoerd kunnen worden binnen die werkgroep. Vanuit de kerkenraad heeft men dit ook gezien en wordt het prima opgepakt.
Hij was blij toen we een eigen predikant kregen en luistert graag naar de preken van onze voorganger omdat die tot denken aanzetten en je toch je eigen invulling mag hebben. Het koffiedrinken na de dienst is er ook één die we erin moeten houden, omdat dat de contacten onderhoudt en versterkt.

Nadat ik de motor gezien en bewonderd heb (en in mijn hart blij ben dat ik een fiets heb….), bedank ik hem voor het gezellige gesprek en fiets rustig naar huis door een zonovergoten Ambacht.

Interview met Alie Tas en Ad Boot

Het duurt even voordat ik de woning van Ad en Alie aan de Isaäc Sweerslaan gevonden heb. Dat wordt niet veroorzaakt door de vreemde knip, die in deze straat zit. Tussendoor loopt namelijk de Evertsenstraat, die de I. Sweerslaan in tweeën verdeelt. Nee, de oorzaak hiervan zijn de wegwerkzaamheden, waardoor ik eerst drie keer vast ‘loop’.
Terwijl de koffie wordt gezet gaat het gesprek al snel over de muziek uit de jaren 60, de flower power periode en over het stoppen met roken en hoe moeilijk dat was. Jeugdherinneringen komen boven, dat is duidelijk.

Alie is geboren in Dordrecht. Zij heeft de KLOS (kleuteropleiding) in Rotterdam gedaan en kreeg vervolgens een baan in Ambacht aangeboden. Dat was op de toenmalige school de Wegwijzer, die inmiddels is omgedoopt tot Bouquet (de volksuniversiteit). Daarna is Alie gestart met een opleiding MO Engels en tijdens deze studie heeft ze haar man Ad leren kennen. In 2010 is Alie gestopt met werken. Ze heeft tijdens haar werkzame leven voor verschillende groepen gestaan, maar kleuters was toch wel haar specialiteit. Momenteel valt ze in noodgevallen nog wel eens in op haar laatste school, de Tweestroom.
Ook Ad heeft een lange onderwijscarrière achter de rug. Ooit gestart in het lager onderwijs (ja, zo heette dat toen nog) in de Rotterdamse wijk Crooswijk. Na 19 jaar heeft hij een overstap gemaakt naar het VSO (voortgezet speciaal onderwijs). Hij is toen op de Meerpaal in Rotterdam terecht gekomen. Eén van zijn taken, naast het geven van Engels, was het afnemen van toelatingstesten bij de leerlingen, die voor dit type onderwijs in aanmerking kwamen. Een leerling komt namelijk niet zo maar terecht op een VSO school. Daar gelden bepaalde specifieke eisen voor.
Momenteel gaat Ad nog 2 ochtenden per week als vrijwilliger terug naar deze school, voor het geven van bijlessen in de Engelse taal.

Ad en Alie weten hun vrije tijd goed in te vullen met diverse hobby’s. Ad noemt een aantal zaken: lezen, fietsen, wandelen, puzzelen, zelf filmpjes maken en daar wat mee ‘knutselen’ en tot slot worden de vakantietrips genoemd.
Alie vult dit aan met zaken waar zij zich mee bezig houdt namelijk: het voorzitterschap van de historische vereniging in Ambacht, waar best veel tijd in gaat zitten. Met name het regelen en coördineren van zaken, die komen kijken bij de exposities van deze vereniging, kosten de nodige tijd. Daarnaast heeft zij een boekje geschreven over de historie van haar eigen familie en ook zaken als wandelen, fietsen en tuinieren hebben haar interesse. Ook is ze één van de contactpersonen in wijk 4.

Ad en Alie wonen sinds 1989 op hun huidige adres aan de I. Sweerslaan en kijken vanuit hun woonkamer uit op het groen aan de overkant van de straat. Een prima plek om te wonen, vinden zij zelf en dat kan ik me goed voorstellen. Het is een rustige straat, die door de aanleg van het park wel wat drukker is geworden met wandelaars, die hun hond uit komen laten. Maar qua verkeer valt het allemaal nogal mee.
Ze hebben 1 dochter, Marianne, die 2 jaar geleden is getrouwd. Zij is 32 jaar oud en woont niet ver weg, namelijk in Alblasserdam.

Vanaf dat Ad en Alie in Ambacht wonen, komen ze al in de Ark, toen nog Centrum geheten. Ze hebben nog gekerkt in dorpshuis de Schoof en vervolgens in de Dorpskerk. Dat was voordat het huidige kerkgebouw, de Ark, bestond.
Wat ze zelf erg waarderen in de kerk is de vrijheid, die je de ruimte geeft om op eigen wijze te geloven, zonder dat je daar op aangevallen wordt. Daarnaast wordt de gezelligheid genoemd, die tot uiting komt in de wijze waarop men met elkaar omgaat. Ook de activiteiten, die georganiseerd worden, bijvoorbeeld de opening en de sluiting van het jaar worden als plezierig ervaren. De zorg om elkaar en de maatschappelijke betrokkenheid worden hoog gewaardeerd. Tot slot wordt nog het ‘smoelenboek’, dat in de maak is, genoemd.
Bij dat laatste zet Alie meteen een kanttekening: er zou eigenlijk z.s.m. een apart ‘smoelenboek’ van de contactpersonen moeten komen. Ook wordt aangegeven, dat er nog wel eens onbekende liederen worden gezongen. Dat is op zich niet erg, maar het kan helpen als er een koortje is, dat de gemeente in dat geval op ‘sleeptouw’ zou kunnen nemen.

Tot slot bedank ik Ad en Alie voor hun openhartigheid, die veel verder ging, dan hier in het interview is terug te lezen. Maar sommige zaken kun je beter niet aan het papier toevertrouwen!

Interview met de familie Van Helden

Mijn hilarische zoektocht naar huisnr. 10 op de Willem van Ewijcklaan levert de start van een gezellig gesprek met Wico en Florence van Helden. Waar men in planologische verwarring verkeren kan v.w.b. de locatie van de woning zo duidelijk is hun positie en verankering in de Ambachtse samenleving. Velen zullen hen dus herkennen in de zonnige familiefoto.
Beiden zijn geboren en getogen Ambachters . Wico kerkte als kind bij wijk Centrum en heeft na zijn middelbare school zo’n beetje uit de losse pols voor de opleiding Informatica gekozen. Dat blijkt een prima keuze te zijn geweest. Florence kerkte van huis uit twee maal per zondag bij Elim (quote “ik ben een Elemiet” unquote) . Zij heeft een opleiding tot kraamverzorgster gevolgd. Even halen we herinneringen op aan de kraamvrouwentijd van toen en de veranderingen die sindsdien zijn ontstaan.
Zo’n 19 jaar geleden zijn Wico en Florence met elkaar getrouwd. Ze kregen vier kinderen; Anouk (17), Arwin (16), Evi (13)en Yoran (8).
De eerste jaren gingen zij samen naar de Elimkerk maar besloten zich toen aan te sluiten bij wijk Centrum/de Ark. Zij vertellen dat het verkrijgen van een eigen gebouw een flinke stimulans was voor de gemeente, de beleving en de gemeenschapszin. De open en naar buiten gerichte houding vinden zij prettig, onderzoek houdt een mens bezig en bewust en ook is het fijn je met /bij elkaar “vrij” te voelen zonder een teveel aan sociale controle.
Florence blijkt alweer 9 jaar mee te draaien in de Kinderkerk en Wico is actief als kerkeraadslid. Zelf heb ik Florence ontmoet tijdens het vaste uurtje woensdagwandelen waaraan een aantal Ark-leden alweer een jaartje vasthouden en wandelen blijkt ook een gezamenlijke liefhebberij van het koppel te zijn. Nu de kinderen groter zijn is het ook makkelijker om samen eens een ommetje te gaan maken. Daarnaast gaat Wico een paar keer per week joggen om zijn conditie vast te houden en ondertussen inspiratie te krijgen voor zijn werk; het bouwen van community’s voor o.a. bedrijfsleven en verenigingen. Een mooi voorbeeld daarvan is Ambacht Samen (www.ambachtsamen.nl) Hij vertelt dat ook voor omliggende gemeenten een “Samen” binnenkort werkelijkheid zal worden.
Waar Wico zijn community’s knutselt geeft Florence dan weer een spontane workshop bloemetjes haken. Met de jongste nog op de lagere school valt er altijd wel wat te doen.
De avond is omgevlogen en ik ga naar huis met het gevoel weer iets bijzonders te hebben ervaren.

In gesprek met Hennie en Froukje de Bruin

Op een zomerse avond wordt ik hartelijk ontvangen door Froukje en Hennie de Bruin in hun mooi verbouwde huis aan de Brederodehof. De kinderen zijn al naar bed, maar alle 3 (Wim, Teun en Anne) komen ze nog even naar beneden om te groeten….

Froukje is geboren en opgegroeid in Hattem, een Veluwse gemeente waar maar één Hervormde kerk was. Pas op latere leeftijd realiseerde ze zich dat alle stromingen die er binnen de Hervormde kerk zijn, in die kerk zaten. Terugkijkend heeft ze dat als positief ervaren, ze gingen bijvoorbeeld met z’n allen op kamp en ze kan zich de vele gesprekken nog goed herinneren. Waar ze vooral met plezier aan terug denkt, is dat men elkaar en elkaars meningen respecteerde en een ieder in zijn waarde liet.
In 1991 verhuisde ze naar Rotterdam waar ze de opleiding voor verpleegkundige ging volgen.
En op een dag ontmoette ze een hele aardige man in de trein….

Hennie werd op een boerderij in Ridderkerk geboren en heeft zijn jeugd daar doorgebracht. Zijn liefde voor de natuur is daar ontstaan en is hem altijd bijgebleven, toen hij technische bedrijfskunde ging studeren in Rotterdam en ook nu is de natuur hem lief.
En op een dag ontmoette hij een leuke griet in de trein, die hem haar telefoonnummer gaf na een prettig gesprek. Zo maakten ze kennis. Het klikte zo goed dat ze na een tijdje samen verder wilden en in Rotterdam gingen wonen.

Na zijn studie zijn ze samen 3 maanden op wereldreis geweest, Indonesië, Nieuw Zeeland, Hawaï, Amerika en Canada. Al pratend komen er prachtige herinneringen boven en ik zie dat dit een geweldige ervaring voor hun is geweest.
En op Hawaï hebben ze zich verloofd….

Als ik naar hobby’s vraag, geeft Froukje antwoord: “We hebben samen gedanst en samen gezongen. Dit laatste was op in een Interkerkelijk Jongerenkoor in Dordrecht. Hennie heeft daar de smaak te pakken gekregen, want hij begon er wat weifelend aan omdat ik alleen op dat koor mocht als hij mee kwam, maar hij is het wel leuk gaan vinden! We zijn er pas mee gestopt toen Wim het kerstkindje was.”
Froukje is een echt muziek-mens. Ze speelt orgel, piano en gitaar en werkt met veel plezier mee aan de jongerenband in de Ark. Ze bespeelt dan de piano.
Hennie is een heel creatief mens. Van toevallig materiaal maakt hij de mooiste dingen en ze werken nog ook! Hij laat me zelfs een prachtig beeld zien dat hij gemaakt heeft. Hier ben ik even stil van….
Ook de verbouwingen in hun huis komen meestal uit de koker van Hennie.
En sportief? Ja dat zijn ze ook. Ze zitten o.a. in de organisatie van het jaarlijkse volleybal toernooi dat vanuit het Jeugdcentrum wordt geregeld als afsluiting van het seizoen.

Sinds 2001 wonen ze met veel plezier in Ambacht en hoewel ze geografisch bij de wijk dorp waren ingedeeld, voelden ze zich meer thuis in de Ark. Ze omschrijven het heel mooi: “We ervaren in de Ark een tweedethuis-gevoel.” De openheid, de prettige contacten en de sfeer maken dat ze zich er prettig voelen.
Als ik vraag of er ook punten zijn die anders zouden kunnen, denken ze dat het goed is dat er veel aandacht is voor het groepsgebeuren, maar dat we in de Ark ervoor op moeten passen dat we oog blijven houden voor het individu.
Hennie sluit af met de opmerking dat hij het gigadruk heeft: “ Ik zou wel meer mee willen leven, maar daar heb ik nu echt geen tijd voor. Dat komt later wel weer! Maar door dit gesprek denk je weer eens na over “de dingen”!”

Froukje heeft inmiddels van de geschilde appeltjes (biologisch gegroeid aan opa’s boom) een heerlijke appelmoes gemaakt en ik mag een potje meenemen om thuis te proeven.

In gesprek met de familie Goud

Het is al bijna kinderbedtijd als ik aan de gezellige grote tafel schuif van het gezin van Frans en Diana Goud. Diana is bij de regelmatige ARK-ganger een bekend gezicht vanwege haar inzet voor de kinderkerk.
Frans uit Bleskensgraaf en Diana uit Lekkerkerk hebben elkaar leren kennen via een neef van Frans. Als getrouwd stel woonden zij in Nieuw Lekkerland en zijn van daaruit een kleine 7 jaar geleden neergestreken aan de Witte de Witstraat in Hendrik Ido Ambacht om dichterbij het werk van Frans te wonen. Frans werkte toen bij Brands in/op Rijsoord maar intussen is het bedrijf verhuisd naar Brabant. Dat is echter geen reden om weer te gaan verhuizen want zij hebben in Hendrik Ido Ambacht echt hun stek gevonden.
Hun gezin telt drie kinderen; Emma (9), Floortje (7) en Tim (4). De kinderen steken desgevraagd niet onder stoelen of banken hoe leuk ze het vinden om naar de kinderkerk te gaan. Vooral het knutselen vinden ze er erg leuk om te doen en ook om dat samen met vriendjes te doen.
Wat dat betreft lijken ze op hun ouders want Frans houdt van klussen (en vissen) en Diana van tekenen. De creatieve aard komt ook tot uiting in hun verzorgde woning waar ze steeds een ander onderdeel van het huis grondig onder handen hebben genomen of nog willen gaan nemen.
Diana’s dagen zijn als fulltime moeder van drie jonge kinderen natuurlijk goed gevuld en ook maakt ze in avonduren op regelmatige basis tijd vrij voor bezigheden rondom de kinderkerk of voor deelname aan “Kijk Op Geloof”.
Ze verteld dat ze destijds eigenlijk toevallig bij de ARK zijn beland omdat de regeling die er destijds heerste rondom de diensten in de Dorpskerk hen niet helemaal duidelijk was toen zij net in Hendrik Ido Ambacht kwamen wonen. Zo kwam ze dus de ene zondag deelnemen aan een dienst van de Dorpskerk en bleek er op een andere zondag een dienst van Kerk Centrum, nu ARK, te zijn. (redactie klopt deze omschrijving?) . Het werd zo duidelijk waarbij zij zich qua geloofsbeleving het meest “thuis” voelden.
Als een groot goed benoemen beiden de hartelijkheid en belangstelling die ervaren werd en word in de ARK. Er zijn ook eigenlijk geen zaken te melden die van hen verbetering behoeven al is Diana blij als de voor de kinderkerk besproken verbeteringen op de laatste gemeenteavond doorgang zullen vinden. Ook vinden moeder en dochter Emma het belangrijk dat er ook op de oudere groep van de kinderkerk geknutseld kan worden en dat daarvoor geschikte materialen voorhanden zijn.
Na ons best te hebben gedaan om met enigszins ondeugdelijk materiaal toch een gezellig familieportret voor de website neem ik afscheid van dit leuke gezin die er mede voor zorgen dat er op zondagen zoveel gezamelijke warme momenten door ARK-bezoekers ervaren worden als de kinderen naar de kinderkerk gaan en terugkomen.

In gesprek met Teun en Florine de Wit

Op een stormachtige middag (het lijkt wel herfst in januari!) fiets ik naar Teun en Florine de Wit die aan de Paulusweg wonen; rasechte Ambachters (voor de kenners: Teun een dijker en Florine een dorper) in een eeuwenoude straat in ons dorp. Tijdens het gesprek valt het op dat ze veel mensen in het dorp kennen, niet alleen omdat ze hier hun jeugd doorgebracht hebben, maar ook omdat Teun als scheepstimmerman bij een Ambachts bedrijf werkt en Florine jarenlang in een winkel in het dorp gestaan heeft.

In haar jeugd kerkte Florine met haar ouders en broer in De Dorpskerk. Ze vertelt dat haar vader oorspronkelijk uit de gereformeerde kerk kwam en niet zo “streng in de leer” was als haar moeder. Als ze bijvoorbeeld op zondag een ijsje van hem kregen, zei hij wel “Niet tegen je moeder zeggen hoor!”, maar voor ze thuis bovenaan de trap waren, hadden haar broer en zij het al luid naar boven geroepen. Toch gebeurde het een volgende keer weer en ze denkt dat haar moeder er niet echt mee zat.
Als 8-jarige ging ze regelmatig met een vriendinnetje naar de kinderkerk in het jeugdcentrum en daardoor kwam het gezin bij wijk Centrum terecht, waar ze zich welkom voelden.
Teun komt van huis uit uit de Oud-Gereformeerde-Gemeente, de kerk aan de Onderdijk, maar sinds zijn verkering met Florine gaan ze samen naar de hervormde kerk.

In 1980 zijn ze getrouwd en in het huis aan de Paulusweg gaan wonen. Ze kregen hier 2 dochters: Susanne en Janneke. Janneke woont nog thuis en studeert rechten aan de HBO in Rotterdam; Susanne is vorig jaar met Sander in een huis aan de Halfweg in Ambacht gaan wonen.

Als ik naar hobby’s vraag, veert Teun op, want al sinds zijn jeugd heeft hij één grote passie en dat zijn de duiven. Aangestoken door een buurman, kreeg hij op zijn 6e verjaardag al zijn eigen duiven en elke dag is hij na zijn werk in de weer met de duiven, die in de achtertuin hun eigen onderkomen hebben. Hij kweekt ook zijn eigen duiven en heeft al verschillende prijzen gewonnen. Als voorzitter van de duivenvereniging heeft hij veel voor elkaar gekregen, onder andere een prachtige nieuwe locatie aan de Reeweg. Dochter Susanne is aangestoken door haar vader en samen met Sander doet ze veel voor de duivenvereniging. Ook zij kweekt haar eigen duiven en heeft bv nu al 27 jonge duifjes.
Florine leest graag, boeken, bladen en elke dag even de krant. En daar heeft ze heerlijk tijd voor als Teun met de duiven bezig is….
Allebei houden ze van fietsen en samen fietsen ze graag in de natuur. Ook op vakantie gaat de fiets altijd mee!

Hoewel ze de Ark aan de buitenkant een “opvallend” gebouw vinden, zijn ze met de binnenkant heel erg tevreden: Een prachtige, lichte ruimte die geschikt is voor vele doelen.
Ze vinden dat er een open en gemoedelijke sfeer hangt en de afwisseling in de diensten spreekt hen aan. “Bijvoorbeeld afgelopen zondag met de gitaar-en-fluit-groep was prachtig!”, zegt Florine.
Ze sluiten af met de hoop “nog lang in de Ark te mogen kerken”.

Na hen bedankt te hebben voor het openhartige gesprek, fiets ik terug naar huis…. nu met de wind tegen!

In gesprek met de heer en mevrouw Put

Op de dag van ons gesprek word ik uiterst hartelijk ontvangen door mevrouw (Adrie) en de heer Put (Cees), ongetwijfeld voor velen zeer vertrouwde en bekende gezichten in onze Ark. Immers Cees heeft onze gemeente jaren mogen dienen in de functie van ouderling. Dit werk heeft hij overigens zeer veel jaren met plezier gedaan, zo ongeveer hun hele huwelijk heeft Cees in Heijplaat én in ons Ambacht wel in de kerkenraad gezeten. In diverse functies zowel als diaken, ouderling en kerkvoogd alsook in de centrale kerkenraad. Het vrijwilligerswerk ligt hen beiden na aan het hart. Adrie heeft ook in diverse besturen een functie vervuld vooral bij de diverse koren, waar zij beiden ook graag hun stem lieten (en laten) horen.

Om even bij het begin te beginnen: Cees, geboren in 1935, komt uit een gezin van 4 kinderen, twee broers en een zus. Hij ging na de lagere school naar de ambachtsschool waar hij een meubelmakeropleiding van 4 jaar volgde en daarna nog 4 jaar de avondvaktekenschool deed. Jammer genoeg was er, toen hij deze opleidingen met goed gevolg had afgerond geen werk te vinden in deze branche. Toen is hij op de Rotterdamse Droogdok Maatschappij (R.D.M) terechtgekomen. Daar heeft hij het vak scheepsbeschieten geleerd. Na een tiental jaren dit vak met veel plezier uitgeoefend te hebben op nieuw gebouwde schepen o.a. op ss. Rotterdam kwam de klad er in en moest er omgeschoold worden. Daarna is Cees in de staalindustrie terecht gekomen als lasinspecteur. Hierbij kan een keurig geordende map met de diverse diploma’s getoond worden. Bij de R.D.M. werd ook de eerste kernreactorvat gemaakt, die nu buiten gebruik is gesteld. In 1984 moest er heel hard worden ingegrepen omdat er geen werk meer was en ook Cees werd toen ontslagen, wat na 32 jaar trouwe dienst wel heel erg hard aankwam. Hij kwam een jaar thuis te zitten, maar daarna kon hij terecht bij een ander inspectiebedrijf waar hij nog 16 jaar heeft gewerkt. Hij is voor dit inspectiebedrijf ook diverse keren aan het werk geweest op booreilanden, waar hij per helikopter naar toe werd gebracht en er zo ook weer vanaf werd gehaald.

Adrie komt uit een gezellig groot gezin van 10 kinderen, zij is de middelste. Geboren in 1938. Vader had een kruidenierswinkel en waterstokerij. Na de lagere school bezocht zij de huishoudschool en daarna nog 2 jaar de opleiding tot huisnaaister gevolgd. Maar toen moeder ziek werd (longontsteking) kwam zij naar huis en stak daar goed de handen uit de mouwen.

Cees groeide op in Rotterdam (Tarwewijk) en Adrie in Charlois. Ook de oorlog meegemaakt, de para’s zien landen en de bombardementen. Vooral de laatste oorlogsjaren hebben veel indrukken nagelaten.

Via het I.J.E. koor hebben deze twee elkaar leren kennen. In 1958 getrouwd (dus intussen al meer dan 52 jaar gelukkig met elkaar) op Heijplaat gaan wonen, maar dan natuurlijk wel ín gaan wonen vanwege de woningnood op een leuke bovenwoning. Na de geboorte van de twee oudste kinderen kregen ze een eigen huis. Zij kregen 1 dochter en 3 zoons.

Inmiddels zijn zij trotse grootouders van 8 kleinkinderen en sinds mei dit jaar ook al een achterkleinkind.

Zij hebben 44 jaar op Heijplaat gewoond, maar de wijk veranderde heel erg en zij zijn toen na de pensionering van Cees in 2002 naar Ambacht gekomen, waar ook een zoon en al meer familie woonden. Daar hebben zij nog nooit spijt van gehad.

Al met al zijn het twee hardwerkende mensen die ook op het gebied van vrijwilligerswerk hun sporen hebben verdiend. Hun gezamenlijke hobby is zingen, zingen, zingen. Jawel, zij zingen nog steeds heel graag hun lied mee in o.a. Het Hervormd Sangcoor, op het koor van de Groote Lindt, Excelsior en natuurlijk ook nog in hun eigen familiekoor.

Het kerkgaan wordt wekelijks als een feest ervaren, vooral ook het grote aantal kinderen dat in de dienst aanwezig is steelt hun hart. Het kerkelijk leven is in vergelijking met Heijplaat wel heel anders: daar is het jammer genoeg heel erg teruggelopen terwijl hier de diensten zo heel goed bezocht worden. Ook het leerhuis wordt door hen zeer gewaardeerd. Al met al een zeer positief stel mensen, dat het juist ook hier bij ons in De Ark heel goed naar de zin heeft.

Bedankt voor uw vertrouwen en het prettige gesprek.

In gesprek met Nel en Jaap van Dijke

Op een zonnige middag begin februari breng ik een bezoek aan familie Van Dijke aan de Kruiswiel om hen als gemeenteleden van de Ark beter te leren kennen.

Nel is in Dordrecht geboren in een gezin met 4 kinderen. Zij was de jongste en het enige meisje. Ze volgde de opleiding Huishoudkundige voor Inrichtingen en werkte onder andere in de dieetkeuken van het Dijkzigt ziekenhuis in Rotterdam, in de Ziekenverpleging in Dordrecht en daarna op een kantoor. Jaap werd geboren in Muiderberg, waar hij in 1940 gedoopt werd door ds .Glashouwer, die later aan de wieg stond van de oprichting van de Evangelische Omroep. Samen met zijn enige broer groeide hij op onder de rook van Amsterdam. Daar ging hij naar de kweekschool en na het behalen van zijn Akte van Bekwaamheid wachtte, zoals toen gebruikelijk, de dienstplicht.

Nel, die niet kerkelijk was opgevoed, werd door een vriendin meegenomen naar een CJMV-kamp waar ze Jaap leerde kennen. Pas tijdens het tweede kamp een jaar later ‘ontdekten’ ze elkaar. Toen Jaaps diensttijd eindigde, probeerde hij een baan te vinden in de omgeving van Dordrecht en dat lukte! In augustus 1963 begon hij als leerkracht op de Margrietschool in Hendrik Ido Ambacht. Zijn hele loopbaan bleef hij in dienst van dezelfde werkgever, al wisselde hij wel van school en werd hij ‘hoofdmeester’, zoals de leerlingen in Ambacht de directeur vaak noemen.

Nel en Jaap trouwden in 1964 en kregen drie dochters. De oudste dochter kennen we als Anja v.d. Ruit, diaken in onze wijkgemeente. De dochters zijn in de Dorpskerk gedoopt, maar vanaf het begin van de oprichting van wijkgemeente Centrum in 1969 zijn Nel en Jaap daarbij betrokken geweest.
Het open en veelkleurige karakter van wijk Centrum sprak hen erg aan en Jaap was ook op school gewend om met kinderen en ouders met verschillende achtergronden om te gaan.

Nel is nog onverminderd druk met kerkelijke en sociale activiteiten. Zij maakt al 17 jaar kaarten met de CCZN (voor insiders is de afkorting genoeg, maar de letters staan voor Creatieve Club Zonder Naam), waarvan de opbrengst steeds ten goede komt aan de Ark. Ook is ze actief bij Welkom aan Tafel, doet ze bezoekwerk voor de HVD, zingt in een koor en bij de maandagavondzang in de Elimkerk en gymt twee keer per week. Jaap was onder andere 9 jaar ouderling in onze kerkenraad. Om gezondheidsredenen doet hij het nu rustig aan en dat gaat hem goed af. Hij puzzelt graag en zijn grote hobby is modelbouw. Samen genieten ze van hun kinderen en hun 6 kleinkinderen: alle dochters kregen één zoon en één dochter .

Op de vraag of zij met betrekking tot onze wijkgemeente nog graag dingen anders zouden zien, is hun eensluidend antwoord: “Nee, we voelen ons thuis in de Ark en zien met dankbaarheid hoe de gemeente groeit.”

In gesprek met Merijn en Lide Schipper

Merijn en Lide wonen vanaf december 2008 in Hendrik Ido Ambacht. Ze zijn daarom ook nog betrekkelijk nieuw in onze gemeente. Maar iedereen die op 29 augustus j.l. in de Ark was, is getuige geweest van de doop van hun jongste dochter Madelief. Madelief heeft een ouder broertje van 2 jaar met de naam Benjamin en de oudste van het drietal kinderen is Jasmijn van 4 jaar. Sinds kort gaat Jasmijn naar school, waar ze in groep 1 op De Tweestroom zit.

Lide (29 jaar) is als moeder van drie jonge kinderen op dit moment nogal aan huis gebonden. Haar werk als schoonheidsspecialiste oefent ze dan ook maar beperkt uit. Het komt neer op de avonduurtjes, waarin ze aan huis haar klanten ontvangt. Op die manier werkt ze als kleine zelfstandige.
Merijn (34 jaar) heeft de autoschool in Driebergen gevolgd (IVA). Die opleiding spitste zich toe op verkoop en management. Inmiddels zit hij in een totaal andere sector. Als werknemer bij Hunter Douglas, dat is het moederbedrijf van bijv. Luxaflex, is hij verantwoordelijk voor de customer service. Het bedrijf richt zich op de verkoop van o.a. plafonds, gevels en zonwering.

De huidige baan van Merijn was ook de aanleiding voor een verhuizing vanuit Meerkerk. De A15 richting Rotterdam was elke dag een obstakel en dan moeten er keuzes gemaakt worden. Na ook in andere plaatsen te hebben rondgekeken is de keus op Ambacht gevallen. Het begon met een tijdelijke start op een flatje. Maar, nadat de vorige bewoners waren vertrokken, konden zij hun huidige woning betrekken. Inmiddels wonen ze naar tevredenheid aan de Landmanshof.

Als ik vraag naar hun hobby’s noemt Merijn het bouwen van radiobestuurbare modelvliegtuigen (en ze daarna ook besturen natuurlijk) en hij heeft een muzikale kant die tot uiting komt in het spelen van (bas-)gitaar.
Lide geeft aan dat haar werk als schoonheidsspecialiste momenteel voor haar ontspanningsmomenten zijn. Merijn heeft dan de zorg over de kinderen, waardoor zij zich helemaal kan concentreren op de klant. Daarnaast leest ze graag.

Komende vanuit Meerkerk zijn ze nog enige tijd aan hun oude kerkelijke gemeente in Gorkum blijven hangen. Maar na enige oriëntatie binnen de kerkelijke mogelijkheden die Ambacht biedt, sprak de Ark hen het meeste aan. Vooral de gastvrijheid, vriendelijkheid en de dominee waren zaken die de doorslag hebben gegeven. Wat bij doorvragen over de dominee wordt vermeld is zijn openheid, laagdrempeligheid en de stijl van preken. Regelmatig prikkelt de preek tot nadenken en dat doet hen goed. Of zoals Merijn verwoordt: “Ik hoef niet elke week een aai over mijn bol te krijgen.” Al met al klinkt duidelijk door dat ze zich inmiddels prima thuis voelen in onze gemeente en dus een goede keus gemaakt hebben.

Na nog over allerlei andere zaken te hebben gesproken, verlaat ik rond half 11 hun woning en wil ik hen hartelijk bedanken voor dit gesprek.

In gesprek met Gertjan en Lisette van Diggelen

Op de grens van Zwijndrecht, maar toch nog net in de Volgerlanden van Hendrik-Ido-Ambacht wonen Gertjan en Lisette van Diggelen met hun 3 kinderen Gerben van 6, Daan van 5 en José van (bijna)4.

Gertjan is een echte Ambachter en na zijn schooltijd op de Regenboog (waar hij eens een kastanje in de grond stopte die ontkiemde en nu als boom nog in de Tweestroomtuin staat. Hoe lang nog?) ging hij naar Develstein en de Hogere Laboratoriumschool . Na zijn studie en enkele technische bedrijven, kwam hij bij Stedin Meetbedrijf terecht, waar hij al 3 jaar met plezier werkt.

Lisette heeft haar jeugd doorgebracht in Barendrecht. Na de Ichtus PABO kreeg zij hier een baan op basisschool de Tweestroom. Zij kocht een flatje in Ridderkerk, waar zij met plezier woonde.

Nu was zij bevriend met Carolien die van de korfbal nog een vrijgezel kende, die zich samen met haar man Jaap het wel en wee van ons jeugdcentrum aantrok. Er werden e-mail adressen uitgewisseld en zo kwam het dat er op Koninginnedag 2001 ’s morgens nog niets was en ’s middags verkering. Op zo’n drukke Koninginnemarkt loop je niet alleen en de week erna kregen ze vaak de vraag “Wie was dat?” En zo is het gekomen….

Als het gesprek op het hervormd jeugdcentrum komt, wordt Gertjan enthousiast en vertelt wat hij hier allemaal gedaan heeft: onder andere clubleiding van de 12-15 jarige groep “Shortcut to the Bible”, kampen, het jaarlijkse volleybaltoernooi en momenteel coacht hij de leiding en ondersteunt die waar nodig en vormt zo een schakel tussen bestuur en leiding. Het jeugdcentrum is er voor alle drie de hervormde gemeenten in Ambacht, zegt hij en dat is goed, want dan leert de jeugd elkaar kennen en ook om met verschillen om te gaan. (Een tussendoortje: “Vanuit de Ark kunnen we eigenlijk wel leiding gebruiken!”) Naast het HJC squasht hij en loopt op donderdag graag hard.

Bij Lisettes hobby’s ligt haar gezin op één en als ze tijd heeft leest ze graag en op een mooie zomeravond is skaten favoriet. Op dit moment volgt ze een cursus tekenen, eigenlijk voor ontspanning, maar er komen ook ideeën voor haar klas vandaan.

Lisette komt oorspronkelijk uit de gereformeerde kerk en Gertjan uit Dorp, maar sinds hun huwelijk in januari 2003 wonen ze in de Volgerlanden en kerken ze met plezier bij ons in de Ark. Lisette houdt van zingen en vindt het fijn als er in de dienst veel gezongen wordt. Ook de afwisseling van orgel, fluit, piano en gitaar vinden ze heel prettig. De kinderen gaan graag naar de kinderkerk. Lisette heeft jarenlang de crèche geregeld, maar wil daar nu mee stoppen, omdat hun kinderen de crèche ontgroeid zijn. Er zal vast wel een nieuwe uitdaging komen!

Na mijn grote mok koffie leeg gedronken te hebben, bedank ik hen voor het gesprek en rijd via Zwijndrecht weer terug naar Ambacht.

In gesprek met mevrouw van Kooten

Mevrouw (Engel) van Kooten is op 2 januari 2017 overleden

Mevrouw van Kooten is een fitte dame van 85 jaar. Geboren in 1924, in Heerjansdam. Dochter van een politieagent, een grote sterke man. Opgegroeid in een gezin met 5 kinderen, twee broers en twee zussen, waarvan 1 oudere zus – inmiddels 93 – nog in leven is. Ze woont nu in de Tesselschadestraat in de mooi gerenoveerde flat Rozengaarde. Samen met haar man heeft ze 40 jaar gewoond in het pand waar nu de Bistroquet is gevestigd, aan de Veersedijk. Al die jaren runden zij het schildersbedrijf Van Kooten, waarin ook de beide zoons, Bert en Leo en gemiddeld ongeveer negen personeelsleden werkten. Intussen is het bedrijf verkocht, maar het wordt nog altijd onder dezelfde naam voortgezet.
Mw van Kooten kijkt met veel plezier en dankbaarheid terug op die tijd met het bedrijf. Ooit woonde ze op dat adres ‘in’ bij haar schoonouders. Later zou zoon Bert met zijn gezin hetzelfde doen. Aan de levendigheid met kleinkinderen in het voortdurend gerenoveerde huis denkt mw van Kooten nog graag terug.
12 jaar geleden overleed haar man. Dat was een groot gemis na een lang en gelukkig huwelijk. Er waren toen ook momenten van eenzaamheid. Ze heeft gelukkig ook veel contacten. Maar tegelijk vallen ook in haar vriendenkring mensen weg. “in het begin dronken we met negen buurvrouwen koffie, nu zijn we nog maar met twee over.”
Mw van Kooten leest heel graag. Eén boek per dag is geen enkele moeite. Ook woordzoekers vormen een leuke bezigheid. En ze leest graag dagelijks de bijbel en verklaringen van ds Troost. Bij de boeken uit de ‘bieb’ let ze er meestal op dat er ook een bijbeltje op de kaft staat, wat erop duidt dat in het betreffende boek niet wordt gevloekt. De meeste boeken zijn romans, over het heden of verleden.
Mw. Van Kooten komt al heel lang in de gemeente de Ark, al zo lang ze zich kan heugen. Over bijna alles in de gemeente is ze positief: ‘Ik moet er wel aan wennen dat de regels rond het avondmaal zijn veranderd. Mensen kunnen toch gewoon belijdenis doen?” Maar ze voegt daar aan toe dat ze er vrede mee heeft; de hele gemeente heeft er ook over kunnen stemmen.
Zoals over meer zaken heeft mw van Kooten ook een uitgesproken mening over ons kerkgebouw: “lelijk van buiten, maar mooi van binnen.” En ze voegt daar aan toe: “ik ken niet zo heel veel mensen, maar wel iedereen die in de kerk in mijn buurt zit. Ik vind het heel fijn om er iedere week nog écht bij te zijn en daarom ben ik de mensen die mij ophalen heel dankbaar.
“ik heb echt aan niemand een hekel, maar wel aan discriminatie, daar zeg ik wat van. En ik heb mij voorgenomen om binnenkort in de kerk iemand aan te spreken die er volgens mij alleen voor staat.”
Over hoe ze geloven ervaart: “ik heb altijd moeite gehad met wat de Heilige Geest is. Maar steeds vaker herken ik de kracht daarvan. Ook andere mensen wijzen mij daar dan op en zeggen: kijk, dat is het nu!. Blijdschap zie ik ook echt als iets van de Heilige Geest. Over sterven heb ik al veel nagedacht. Ik weet dat ik niet bang hoef te zijn, omdat ik in God en Jezus geloof. Ik weet dat er altijd vergeving is voor alles wat we verkeerd doen.”

In gesprek met Eline van der Pol

Het gesprek vindt plaats op een heel warme zomeravond als Eline net terug is van een heerlijke vakantie in de Vogezen
Eline is geboren in Hendrik Ido Ambacht in een hecht en muzikaal gezin.Haar ouders zijn actief op sociaal en kerkelijk gebied,vroeger in wijkgemeente Elim en tegenwoordig in wijkgemeente Dorp.Vader is inmiddels met pensioen en moeder werkt in het uitvaartcentrum.
Eline heeft een oudere broer,Johan,die in het verleden als organist meewerkte aan de diensten van wijk Centrum en een oudere zus,Anja,die met haar kinderen lid is van De Ark.

Na de middelbare school volgde zij de HBO-opleiding Sociaal Pedagogische Hulpverlening en uit een stage bij De Merwebolder in Sliedrecht vloeide na enige tijd een vaste aanstelling als activiteitenbegeleidster voort.Ze werkt er met veel plezier met mensen met een verstandelijke beperking en haar creativiteit en nuchterheid komen daarbij goed van pas.
Naast haar”gewone”baan heeft zij samen met zus Anja al jaren een internetwinkel -Elanhobby-waar alle benodigdheden voor het maken van kaarten te koop zijn.
Met het maken van kaarten en sieraden,het orgelspelen en de tijd die zij met veel genoegen besteedt aan haar neefje en nichtje zijn haar vrije uren al gauw gevuld.

Toen wijk Centrum dringend organisten nodig had werd ook Eline benaderd.Zij speelde al in”Dorp”en zo kwam het dat ze in de dorpskerk na de vroege dienst achter het orgel bleef om door te gaan bij de dienst van half elf.Ook in Zwijndrecht bespeelde zij in verschillende gemeenten het kerkorgel.

In Zwijndrecht vond zij een leuk appartement en toen zij dat begin 2008 betrok heeft zij bewust gekozen voor wijkgemeente De Ark omdat ze zich daar thuis voelt.
Het spelen in andere gemeenten heeft ze opgegeven om vaker als gemeentelid de diensten te kunnen meemaken,want als organist ben je toch gefocust op je eigen bijdrage aan de dienst.
Bij het orgelspel kan ze altijd rekenen op de assistentie van haar neefje Robin die feilloos de knoppen bedient.
Eline maakt deel uit van de commissie Liturgie en Eredienst en één keer in de drie weken werkt zij de liturgie uit en zorgt zij dat alle mensen die in de dienst een taak hebben tijdig over de juiste informatie beschikken.

Als organiste,maar ook als kerkganger,vindt zij het zingen een van de fijnste dingen in De Ark.Zij is blij met het brede cursusaanbod en waardeert de openheid waarmee naar verschillende meningen wordt geluisterd.
Zij vindt het belangrijk dat ook de kinderen zich thuisvoelen in de gemeente en ze hoopt dat we, ook als de gemeente groeit , ons geloof zullen verdiepen en het gevoel van verbondenheid zullen bewaren.

Op de vraag of ze nooit bang is om fouten te maken antwoordt zij met een brede lach:
“Nee hoor ,want als ik fout speel zingt iedereen gewoon fout mee!”

In gesprek met de heer en mevrouw Dijkshoorn-Vlot

Sinds 2002 wonen zij in H-I-Ambacht aan de Avelingen heel erg naar hun zin, maar zij missen wel een balkon, dit proberen zij te compenseren door er op uit te trekken met de caravan, die dan op een of ander mooi plekje gezet wordt waar zij volop van het buitenleven kunnen genieten.
Mevrouw Dijkshoorn werd geboren op 28 maart 1926 , na haar zijn nog twee jongens geboren, in Rotterdam-Kralingen. Op haar 8e jaar is het gezin verhuisd naar Hillegersberg.
Zij heeft 3 ½ jaar als telefoniste gewerkt bij de PTT en daarna 6 ½ jaar bij de RET. In haar huwelijk heeft zij nog een half jaar haar opvolgster ingewerkt en is toen gestopt .
In de oorlog zijn er vooral in Rotterdam veel verschrikkelijke dingen gebeurd, waarvan zij zich nog veel herinnert.
Meneer Dijkshoorn werd op 21 april 1932 geboren, ook als oudste van een gezin dat bestond uit 3 jongens en 2 meisjes in Schiebroek. In 1938 verhuisd naar Hillegersberg, vader was melkhandelaar.
Hij is begonnen bij Pa in de zaak, maar na 3 jaar daarmee gestopt, omdat dat niets voor hem was.Hij heeft 2 jaar de mulo gedaan, maar leren was niets voor hem. Op het Arbeidsbureau werd hij getest en de uitkomst was: techniek. Naar de Rijkswerkplaats waar mensen konden worden omgeschoold en daar werd in recordtijd (9 maanden) de cursus bankwerker en de draaierscursus gedaan. Daarna 1 jaar in de draaierij gewerkt en toen naar militaire dienst in 1953, in totaal 3 jaar waarvan 1 jaar als beroeps: wachtmeester.
Zij hebben elkaar leren kennen via de padvinderij, het was liefde op het eerste gezicht. In eerste instantie vonden de ouders van Jan zijn meisje veel te oud voor hem, maar dat is helemaal goed gekomen en zij zijn inmiddels al meer dan 55 jaar gelukkig getrouwd. Beide kregen vier kinderen waarvan 2 jongens en 2 meisjes en inmiddels zijn er 12 kleinkinderen.
Beiden hebben lange tijd leiding gegeven bij de padvinderij later ook de scoutinggroep van het Leger des Heils. Met veel plezier hebben zij dit werk gedaan. Later ook als secretaris en adviseur. Eenmaal per jaar mag er per afdeling van het Leger des Heils een penning worden uitgereikt aan iemand die zich sterk heeft ingezet , en die eer viel Jan te beurt in 1987, hij kreeg de penning met daarop de beeltenis van William en Catherine Booth uit handen van het hoofd van het Leger des Heils in Nederland.
In januari 1955 zijn zij getrouwd en door de woningnood eerst nog zijn gaan inwonen bij de ouders van mevrouw en later bij de grootouders. Weer later kregen zij dan eindelijk zelf een huis toegewezen in Dordrecht, waar Jan intussen al jaren werkte in een bedrijf van dieselmotoren Voortstuwingstechniek , daar heeft hij tot aan zijn pensionering (65 jaar) met veel plezier gewerkt, de laatste 10 jaar als fulltime instructeur.
Jan is ook jarenlang Sinterklaas geweest bij de zaak en later op de lagere school waar de schoondochter les gaf.
Zij komen niet vaak naar de kerk, maar kijken elke zondag naar de EO.
De kerstviering voor de ouderen wordt door hen zeer gewaardeerd.

In gesprek met de heer (Wim) en mevrouw ( Jannie ) van der Steen

Wim komt van oorsprong uit Bolnes en Jannie uit een klein dorpje in de buurt van Zwolle. Geen vanzelfsprekendheid dus dat hier een ontmoeting uit voort zou vloeien. Zij ontmoetten elkaar op een reünie in Bolnes n.a.v. een vakantie van de jongeren vereniging. De reünie werd georganiseerd door ds Sinke en Wim hielp daarbij. Hier bloeide de liefde op. Er kwam een huwelijk uit voort dat in 1969 gesloten werd.

De eerste 4 jaar van hun huwelijk woonden Jannie en Wim in Ridderkerk, waar Wim werkzaam was in het onderwijs en Jannie met veel plezier in de bibliotheek werkte.
In 1973 werd Wim hoofd der School op “de Bron” in H. I. Ambacht.
Zij kregen drie zoons, Hans, Ruben en Marnix. Fijn is het dat zij alle 3 nog in Ambacht wonen. Zo kunnen Wim en Jannie ook regelmatig op hun 3 kleinkinderen, Senna, Kira en Quinn, passen.

Wim en Jannie zijn nu beiden met pension. Een lang werkzaam leven hebben zij erop zitten. Jannie heeft 38 jaar in de bibliotheek gewerkt en een heel mooi afscheid gevierd. Wim is 40 jaar werkzaam geweest in het onderwijs, waarvan de laatste 8 jaar als bovenschools directeur. Ook hij kijkt met veel plezier terug op zijn werk.
Zij besloten samen een punt achter hun werkzame leven te zetten en te gaan genieten van nieuwe, gezamenlijke activiteiten. Zo bridgen ze graag samen en ook hebben zij lange tijd geskied. Jannie fietst en knutselt graag en Wim verzorgt nog hand- en spandiensten bij voetbalvereniging ASWH.

Hoe zijn zij bij “de Ark “terecht gekomen?
In 1977 kwamen zij wonen in een nieuwbouw wijk “de Krommeweg” . In die wijk waren nog geen kerkelijke activiteiten. Die concentreerden zich vooral in het oude gedeelte van Ambacht. Samen met een groep betrokken buurtbewoners namen Wim en Jannie het initiatief tot maandelijkse diensten in Bekestein, hierin gesteund door ds Kronenburg. Het heeft er toe geleid dat de toenmalige kerkeraad besloot allerlei financiële activiteiten te gaan opzetten om te komen tot een eigen gebouw voor wijk Centrum en dan het liefst in de nieuwe wijk. Uiteindelijk is dat De Ark geworden die neer gezet is op de rand van Krommeweg en Volgerlanden. Jannie en Wim zijn een tijd lang beiden actief betrokken geweest bij allerlei acties om geld in te zamelen.

Als ik naar de positieve dingen van onze gemeente vraag, noemen zij het geheel van de Gemeente. Er is eigenlijk niets negatief. Zij zijn erg blij met het enthousiasme van de voorganger. Hij draagt dit ook uit. Ook waarderen zij de ruimte die er binnen de gemeente is voor ontmoeting en het uitwisselen van verschillende meningen. Het is fijn om te merken dat men elkaars mening respecteert.
Het is mooi om te zien dat er in een wijk die nog sociaal gevormd moet worden, een plek, een middelpunt, is gekomen waar mensen die geloven, elkaar kunnen ontmoeten wanneer zij dat willen.
Wim en Jannie voelen zich hier prima thuis.

In gesprek met de heer (Jan) en mevrouw (Annie) van Aalsburg

Jan en Annie van Aalsburg zijn ongeveer twaalf jaar geleden vanuit Rotterdam (Pendrecht) naar Hendrik-Ido-Ambacht gekomen. In Rotterdam was het leefklimaat zo veranderd, dat zij liever wilden verhuizen naar het dorp waar ook hun dochter woont. In hun huis in Ambacht, aan de Avelingen, hebben zij het sindsdien prima naar hun zin.
Jan komt uit een gezin dat bestond uit vader, moeder, zus en hijzelf. Hij is veertig jaar in dienst geweest van de gemeente Rotterdam, van 1948 tot 1988, voor het onderhoud aan al het rollend materieel. In de loop van zijn carrière is hij opgeklommen tot opzichter. Zijn werk heeft hij altijd met veel plezier gedaan, met name omdat hij goed kon opschieten met de groep mensen waarmee hij werkte. Hij herinnert zich dat er destijds nog veel gezongen werd tijdens het werk.
Annie komt uit een groot gezin van tien kinderen: vijf jongens en vijf meisjes. Ze heeft een tweelingbroer Jan, die al jong naar Canada is geëmigreerd. Annie heeft voordat ze trouwde bij de Nationale Levensverzekeringsbank gewerkt, waaraan zij leuke herinneringen bewaart. Daarna is zij naar het woninginrichtingbedrijf ‘De Klerk en Zn.’ gegaan, waar zij een administratieve functie had. Ook daar heeft ze al die tijd met veel plezier gewerkt. Vorig jaar konden Annie en haar tweelingbroer voor het eerst sinds tweeënvijftig jaar hun gezamenlijke verjaardag vieren, toen hij overkwam naar Nederland.
Annie en Jan zijn inmiddels al meer dan vijftig jaar gelukkig getrouwd en zij hebben een dochter, Elize. Ook hebben ze een kleindochter en een kleinzoon. Annie leest veel, is een computerfanaat, borduurt graag (o.a. Hardanger) en ook patchwork is een grote hobby van haar. Zij heeft een prachtige grote sprei gemaakt van patchwork waaraan zij ongeveer anderhalf jaar heeft gewerkt. Dit is werkelijk een pronkstuk.
De onderlinge contacten binnen hun beider families zijn altijd heel goed gebleven. Zo ontstond een kwart eeuw geleden, op het 60-jarig bruiloftsfeest van de ouders van Annie, spontaan een familiekoor, dat nog steeds iedere maand repeteert. Bij deze koorrepetities wordt dan natuurlijk gezellig bijgekletst en worden foto’s uitgewisseld. Dit familiekoor heeft al in veel kerkdiensten gezongen in heel Rotterdam en ook al eens bij ons in De Ark.
Al vanaf hun komst naar Ambacht horen Jan en Annie bij De Ark (toen nog Centrum). Zij voelen zich hier heel goed thuis en zijn blij met zoveel jeugd in de kerk. Annie heeft vroeger veel tijd besteed aan clubwerk voor jongeren. Het lopend avondmaal ervaren zij als heel mooi. Dankbaar zijn zij voor de goede opkomst, vooral nu we weer een eigen predikant hebben die zij vooral positief waarderen om de duidelijke manier van uitleg in de preken.

In gesprek met Ria Heijkoop

Ria woont nog maar pas in ‘Ambacht’. Daarom zullen veel mensen haar nog niet kennen. Reden genoeg om met haar een afspraak te maken voor het interview. Zeker gezien het feit dat Ria zich heeft aangemeld als contactpersoon en verjaardagsbezoeker voor de wijk De Volgerlanden, waar ze zelf ook woont.

“Ik ben 60 jaar geleden geboren in Maasluis”, vertelt Ria me, als ik na enig zoeken haar etage woning heb gevonden en vraag of ze iets over zichzelf wil vertellen. “Ik heb een HBO opleiding gevolgd en heb vele jaren in de gezondheidszorg gewerkt. Onder andere lange tijd als spoedeisende hulp verpleegkundige in Zwijndrecht. Een oogaandoening gooide echter roet in het eten. Ik ben twee jaar geleden omgeschoold tot trainer NT2 inburgering. Het betekent eigenlijk dat ik docent Nederlandse taal aan anders-taligen ben. Deze mensen maken kennis met de Nederlandse samenleving en ik begeleid hen daarin. Officieel werk ik 23 uur, maar in de praktijk komen daar de nodige ‘thuiswerkuren’ bij. Ik reis vaak naar verschillende locaties in Rotterdam en ook dat kost de nodige tijd.”

Als grote hobby heeft Ria haar hond Dustin, die mij al op de gang enthousiast begroette. Het is een Golden retriever. “Hij houdt me gezond” zegt ze, “want wandelingen met de hond in het Sandelingenpark staan regelmatig op het programma”.

Momenteel woont Ria alleen (met hond uiteraard). Een jaar of 12 geleden is ze gescheiden. Ze heeft 2 pleegkinderen waarvan de oudste, een meisje, inmiddels 30 jaar is. Haar drie kinderen van 7,5 en 3 jaar noemen Ria oma en gelukkig komen ze regelmatig over de vloer. De pleegzoon is nu een man van 27 jaar en hij gaat over enige tijd trouwen.

Op de vraag hoe lang ze al in Ambacht woont komt er een heel exact antwoord, namelijk sinds 18 juli j.l. Ik merk wel dat ze erg blij is met de woning die ze nu heeft. Met hulp van allerlei vrienden is de woning woonklaar gemaakt. In de directe omgeving wordt nog volop gebouwd. En onlangs is er een metershoge lading zand gestort achter de woning. Dat hoort nu eenmaal bij het wonen in een wijk die nog in aanbouw is.

De eerste kennismaking met De Ark dateert van de open dag in september. Benieuwd naar het vreemd uitziende kerkgebouw is Ria binnen gelopen. Het was meer een rondneuzen in het gebouw dan dat er contacten werden gelegd. Inmiddels zijn er wel een paar contacten tot stand gekomen, met name door het werk als contactpersoon dat binnenkort van start gaat. Tevens heeft Ria zich aangemeld als ‘verjaardagsbezoekster’.
Op de vraag naar plussen en minnen van wijkgemeente De Ark valt er nog weinig te melden. In elk geval voelt het goed en dat is een hoopvol begin in een nieuwe gemeente.

A.W.

ria inline

In gesprek met Nel van den Berg

Op 28 december 2017 is Nel van den Berg overleden. Het was de dag waarop zij 79 jaar werd.

Nel van den Berg woont, samen met haar man, al 35 jaar Ambacht. Daarvoor woonden zijn in Slikkerveer. Zij heeft twee kinderen, twee schoonzonen en zes kleinkinderen. Allen wonen ook in Ambacht.
Nel is gordijnnaaister geweest voor winkels, dit werk deed zij vanaf huis. Ook is zij interieurverzorgster geweest voor kantoren. Nu houd zij zich bezig met het huishouden, maar bezoekt ook graag vriendinnen. Echt hobby’s of sporten zit er niet in voor haar i.v.m. knieoperaties.
Nel verricht wel vrijwilligerswerk, zo kookt zij 1x in de twee weken bij “Welkom aan tafel”in het jeugdcentrum, dit is voor mensen boven de 50 jaar. Ook brengt zij mensen naar de kerk in de Blije Borgh voor de dagsluiting.

Zolang als zij woonachtig is in Ambacht, bezoekt zij ook wijkgemeente De Ark. Ze vindt het een mooi gebouw van de binnenkant. Ze vindt de dominee erg prettig, goed wat er allemaal voor de kinderen gedaan wordt. Ook het koffiedrinken na de dienst vind ze positief, voor de mensen die behoefte hebben aan meer contact. Zelf neemt zij er niet aan deel, de kinderen en kleinkinderen komen dan namelijk langs.

In gesprek met Dim en Marrie Barendregt

Als echte Ambachters wonen Dim en Marrie al meer dan 40 jaar in ons dorp. Marrie is geboren en getogen in t Ambacht, net zoals haar ouders, en Dim is na zijn huwelijk hier komen wonen. Zijn wortels liggen in Barendrecht. Twee jaar geleden mochten zij hun 40-jarig huwelijk vieren.
Dim en Marrie kennen elkaar van de vroegere CJV. Beiden waren zij actief in de clubs en het leiding geven. Bij een ontmoeting in de regio sloeg de vonk over.

Dim is in december 2008 met pensioen gegaan. Als bouwkundig opzichter bezocht en begeleide hij grote projecten van een architecten bureau in Rotterdam. Het was een zwervend beroep waarbij hij o.a. betrokken was bij de bouw van verpleeghuizen, scholen, dure woningen en de gevangenis in Dordrecht. Nu is er meer tijd voor hobby’s en de kinderen. Al 42 jaar is Dim lid van Ido’s mannenkoor. Ook is hij 38 jaar voorzitter van dit koor.
Twee jaar geleden heeft Dim een koninklijke onderscheiding gekregen voor het vele vrijwilligerswerk dat hij gedaan heeft.

Marrie was oorspronkelijk typiste op een scheepswerf. Na haar trouwen besloot zij te stoppen met werken. Er kwamen 3 kinderen, Ellen van nu 40 jaar, Willem-Peter 38 jaar en Danny van 33 jaar. Wel bleef zij vele jaren nog notuleren en typwerk doen voor het architectenbureau waar Dim ook voor werkte. Een actieve moeder die ook veel deed voor school. Ongeveer 30 jaar geleden is Marrie ernstig ziek geweest. Gelukkig mocht zij weer volledig genezen.

Hun gezamenlijke hobby is het vrijwilligerswerk voor De Zonnebloem. Marrie is sinds enkele jaren secretaresse van de afdeling in Hendrik Ido Ambacht. Beiden gaan regelmatig mee als begeleiding met vakantieweken en uitjes. Dankbaar en erg leuk werk.
Een andere liefde van hen samen is reizen. Zij hebben vele verre oorden bezocht.

Alle jaren dat zij samen in Ambacht wonen, hebben zij het zwervende bestaan van Wijkgemeente Centrum, nu de Ark, meegemaakt. Op vele verschillende plekken hebben zij gekerkt. Wanneer ik hen vraag hoe zij de Ark nu ervaren zegt Dim meteen zonder twijfel… een THUIS. Een vaste plek, een eigen onderkomen.
Na een tijdje iets minder betrokken geweest te zijn door ziekte en het overlijden van de moeder van Marrie zijn zij nu weer actief bij de gemeente aanwezig.
Eigenlijk kunnen zij niets bedenken wat ze graag anders zouden zien.
Dim en Marrie hebben geen belijdenis gedaan, omdat zij opgevoed zijn met de gedachte dat je voor 100 % moet doen wat je beloofd. Zij zien dit als een belangrijke en serieuze belofte waar je volledig achter moet staan.
Voor hen is de ark fijn zoals het is en gaan er graag heen. Ds Veldhuizen ervaren zij als een bindende factor.

Ik dank hen voor het prettige en open gesprek.